Grenzen stellen

Soms worden je opvoedkundige vaardigheden een beetje op de proef gesteld. Maaike was gisteren met haar klasgenoten met een boot mee. Het afscheidsfeestje begon om zes uur en zou duren tot elf uur, wat ik al erg lang en laat vond. Om tien uur belde ze op. Het was zo gezellig, of ze ook om twaalf uur naar huis mocht komen? Nou, nee... Ja, maar, we zitten op een eiland en dan moeten we alleen voor mij naar huis. Dilemma dus. Wij zagen de hele groep al boos zijn op haar, omdat zij de spelbreekster was. Aan de andere kant zou ze dan pas tegen enen thuis zijn en dat vond ik echt belachelijk laat. Iemand moet toch grenzen stellen. Dus met pijn in ons buik hielden we vast aan ons nee. Uiteindelijk werd het een kwartiertje later. Daar konden we mee leven. Later thuis bleek dat er nog meer kinderen niet mochten!

Boekentips voor de vakantie

Voor de kinderen is het bijna zover. Na de knallende afsluiting van de jeugd van de kerk, poldersport en zwemmen is Laura helemaal klaar. Maaike gaat vanavond nog varen in een partijboot en mag morgen haar rapport halen. Daarna nog het kampeerfeestje van Laura en dan hebben we eindelijk vakantie. Uitslapen, ontspannen, computeren en vooral lezen.

Hinke was al op zoek naar boekentips voor de vakantie. Op het idee gebracht door haar, heb ik een lijst met boeken toegevoegd aan de rechterkant onder de afbeelding van het boek, dat ik op dit moment lees. Natuurlijk heb ik heel veel tips. Ik ben zelf al boeken aan het opsparen.

Hoewel een boek altijd een persoonlijke keuze is, merk ik dat schrijfsters als Lynn Austin (Ware Liefde/ Eigen wegen), Francine Rivers, Elisabeth Musser (Verborgen antwoorden), Linda Chaikin en Linda Nichols (Zoeken naar Eden) bijna alle vrouwen wel aanspreken.

Hier komen nog wat aanraders: Penelope J. Stokes (Flessenpost), Kristen Heitzmann (Sleutelkind/ Ontmaskerd), Rene Gutterigde (Boe), Karen Kingsbury (Met hart en ziel), Michael Phillips (Op zoek naar het verloren paradijs), Beverly Lewis (over de Amish), Cliff Coon (Gevlochten touw), Judy Bear (Het dagboek van Whitney Blake), Dee Henderson en Tricia Goyer.

Ik hoop dat jullie wat aan deze tips hebben en dat een van deze christelijke romans jullie ook zal aanspreken. Als iemand een ander goed boek wil aanraden, dan hoor ik het graag.

Opa uit ziekenhuis

Vanochtend opa uit het ziekenhuis opgehaald en gebracht naar het verzorgingshuis, waar oma al op hem zat te wachten. Natuurlijk was hij blij dat hij uit het ziekenhuis mocht, want hij voelde zich niet ziek, maar voor hem maakte het weinig verschil, eigenlijk wilde hij gewoon naar zijn eigen huis. Hopelijk gaat hij het naar zijn zin krijgen.

Voorpremiere 'Hoe overleef ik...'

We mochten (gratis) bij de voorpremiere van de film 'Hoe overleef ik mezelf?' zijn. De film was gebaseerd op de populaire boeken van Francine Oomen, die ook in het Tuschinski theater aanwezig was. Na afloop deelde ze handtekeningen uit. Met Monique en haar dochter Naomi, Stephan en zijn dochter Nanja en ik met mijn twee meiden gingen we al vroeg in een auto naar Amsterdam. De film gaat over een meisje dat verhuist van Noord-Brabant naar Groningen, omdat haar stiefvader daar woont. Haar nieuwe klasgenootjes doen onaardig tegen haar en de nieuwe gezinssituatie is ook niet makkelijk. Rosa worstelt met zichzelf. Van een leuk meisje verandert ze in een brutaal meisje dat bv. steelt om er bij te willen horen. Ze verft haar haar rood en ontdekt hoe spannend het is om (illegaal) graffiti te spuiten. Ze wordt verliefd op een leraar en gaat ook naar zijn huis (nooit doen!), waar ze erachter komt dat hij homo is. Natuurlijk komt het op het eind wel weer goed met haar, maar de slechte dingen die ze gedaan heeft, worden goed gepraat alsof het bij de puberteit hoort. Ik raad mensen om hun kinderen niet alleen naar deze film te laten kijken, maar er na afloop over te praten, dan is het verder een goede film. Woensdag komt hij in de bioscoop.

Revalideren

Vanochtend met Maaike oma tijdelijk naar een verzorgingshuis in De Meern gebracht. Ze was dolblij met het kleine kamertje, dat voorzien was van alle gemakken en het personeel, dat voor haar gaat zorgen. Ze had het gevoel dat ze op vakantie ging. Ik hoop dat dat zo blijft. We lieten haar in ieder geval met een gerust hart achter.
Opa heeft vandaag een darmonderzoek gehad, dus nu moeten we op de uitslag wachten, maar dat zal wel pas na het weekend worden.

Musical

Gisteravond was het dan eindelijk zover. De kinderen hadden er maanden voor geoefend: De musical van groep 8A. Laura had de rol van serveerster Bep en speelde in bijna elke stukje mee. Ze zong zelfs een lied samen met serveerster Bibbi. Het verhaal ging over de kaugomballengangsters. Er zaten veel komische uitspraken in. Het decor bestond uit een restaurant met daarnaast een garage, waar ze alles met kaugom aan elkaar plakten. (Lekker goedkoop.) Maar er waren kaugomballengangsters die alle kaugom opkochten, dus er dreigde een tekort. De gangsters hadden een koffer met een gouden handvat, dus toen er twee verdachte individuen met zo'n koffer verschenen, dacht iedereen dat zij het waren. Ze vergaten daarbij dat het echtpaar in het restaurant ook zo'n koffer had. Dus toen de resercheurs verschenen en vertelden dat de gangsters een man en een vrouw waren, viel het kwartje en werden de juiste mensen gearresteerd. Ik was zo trots op Laura. Ik was echt onder de indruk van haar. Ze speelde zo natuurlijk. Het was ook leuk om iedereen in een passende outfit te zien. (Bontjas en hakken of lange leren jas en cowboyhoed; Laura had een zwart rokje aan met een schortje.)

Na de musical traden de leraren op. Daarna waren de ouders aan de beurt, die speelden Idols na. Een geweldig optreden. Ten slotte zongen we een lied en boden we juffen, contactouders en school cadeaus aan. De avond werd afgesloten met een gezellige borrel.

Dagje werken

Maaike heeft een dagje gewerkt bij verhuisbedrijf P.A. van Rooyen. Voor school moesten ze geld verdienen voor een goed doel. Ze kent Peter en Anneke van de kerk en het zijn leuke mensen. Ze kreeg nog meer aanbiedingen, terwijl twee van haar vriendinnen op de laatste dag nog niets hadden. Om kwart voor 9 moest ze op het bedrijf zijn. Ze mocht o.a. voorraad tellen, stickers plakken, papier versnipperen en mee boodschappen doen. Hoewel het best zwaar was zo'n dag werken, vond ze het afwisselender dan school.

Deo Volente

Dan iets voor u die zegt: Vandaag of morgen gaan we naar dat en dat land. Daar blijven we drie weken, we zullen er zwemmen en uitrusten. U weet niet eens hoe uw leven er morgen uitziet! U bent immers maar damp, die heel even verschijnt en dan al verdwijnt. U zou moeten zeggen: Als de Heer het wil, zijn we dan in leven en zullen we dit of dat doen.

Dit staat iets anders in het Bijbelboek Jakobus. Plannen maken doen we allemaal. We kunnen tegenwoordig niet meer zonder agenda. Het is nodig om alles gestructureerd te laten verlopen. Maar de laatste tijd merk ik wel, dat er maar zo iets kan gebeuren wat al je plannen in de war stuurt. Dan moeten we onze plannen los kunnen laten en durven vertrouwen op God.

Opa in het ziekenhuis

Terwijl heel Nederland op z'n kop staat over de fantastische 4-1 score van het Nederlands elftal, staat onze persoonlijke wereld weer in het teken van het ziekenhuis. Gistermiddag was ik in de winkel aan het werk toen mijn mobiel ging. Sjoerd z'n vader was onwel geworden en naar het ziekenhuis gebracht. Snel alles geregeld en weer in de auto naar Maarssen. Gelukkig was Irene met de ambulance meegegaan, zodat opa niet alleen was. Sjoerd is naar Oudenrijn gegaan, terwijl ik bij oma en de kinderen bleef. Omdat ze niet precies weten wat er aan de hand is, moest hij in ieder geval een nachtje blijven. We misten de barbecue ter afsluiting van de huiskringen en konden nog net de tweede helft kijken, samen op de bank.

Project 'hal'

Vanochtend vroeg kwamen er twee mannen van Upstairs om de trap een metamorfose te geven. Twaalf jaar geleden besloten we de trap groen te schilderen, dat paste mooi bij het zeil met groene blokjes. In een ochtend is het veranderd in een prachtige klassiek eikenhouten trap. We zijn er zelf ontzettend blij mee. Nu nog tegeltjes in de gang, laminaat op de overloop en schilderen...

Einde seizoen

De laatste weken voor de vakantie zijn zo hectisch. Allerlei activiteiten vieren hun laatste keer met een gezellige afsluiting. Donderdag gaan we als vrouwen het spel Kaarten op tafel spelen in een prachtige omgeving. Vrijdag komen er drie huiskringen bij elkaar voor een barbecue bij iemand in de tuin. Hopelijk werkt het weer een beetje mee. Een week later op zaterdag houdt de jeugd een sportdag met aansluitend een barbecue. Ook op school worden de laatste dagen leuk afgesloten met een sportdag, een bezoekje aan Artis, zwemmen, survivallen bij Poldersport en niet te vergeten de musical. Tussendoor zijn er nog examenfeestjes, verjaardagen en vaderdag. Het vraagt veel denk- en regelwerk. Verder moeten we ons voorbereiden op de weken dat alles stil ligt. Leuk allemaal, maar tegen de tijd dat we op vakantie gaan, zijn we daar ook echt aan toe.

Rustmoment!?!

Naar de kapper gaan stel ik altijd uit tot het echt niet meer anders kan. Wat vind ik het moeilijk om de controle uit handen te geven. Het wordt meestal net niet zoals ik het bedoeld had. En als het een keer goed gezeten heeft, krijgen ze het nooit weer precies zo. Het is toch handwerk hè. Deze keer besloot ik eens een nieuwe kapsalon te proberen. Tenminste, de kapsalon was niet nieuw, maar ik was er nog nooit geweest. Ik had zo'n beetje een vaste kapster, maar het lag ontzettend aan haar stemming en humeur of ik tevreden was. De laatste keer moest ze naar een feestje en raffelde ze het gewoon af. De maat was vol. Ik belde een ander. Afijn, eerst een rustig gesprekje om de zender en ontvanger op een lijn te krijgen. Toen moest het gewassen worden, mijn gesputter 'dat had ik vanochtend al gedaan' negerend, werd ik naar de wasbak gebracht. Een lichte massage tijdens het shampooen. Terug in de stoel weigerde ik de thee (knip nou maar gewoon, ik moet om drie uur thuis zijn...) en begon de kapster haartje voor haartje te knippen. Als ze praatte, knipte ze niet, maar had ze alle aandacht voor mijn gesprek. Ahhrgh. Na het fohnen knipte ze nog even verder. Ruim een uur duurde deze knipbeurt! 'Wij nemen graag de tijd voor onze klant, het is een soort rustmoment', echoode nog in mijn hoofd na, terwijl ik gestresst naar huis racete om uiteindelijk te laat te komen op de tandartsafspraak voor Laura.

Land zonder grenzen

Er was eens een man met een vreemd snorretje die een verwrongen doel had. Door bepaalde kenmerken te selecteren wilde hij een supermens creeren. We weten allemaal wat dat voor gevolgen had. Nou kan ik hiervoor aangeklaagd worden, want iets vergelijken met de nazi's ligt zeer gevoelig. Dus misschien moet iemand me maar eens uitleggen wat het verschil is met het volgende. Er was eens een groepje mensen die vond dat we een selectie moesten maken welke embryo's wel en welke niet gezond genoeg waren om uit te laten groeien tot een kindje. Ongezonde embryo's worden doodleuk vernietigd. Oke, de selectie gaat nu nog niet om uiterlijke kenmerken, maar het is een hellend vlak. Nu willen we geen kind met een bepaalde ziekte en straks bepalen welk geslacht een kind moet hebben en enz. Zijn wij God? Als in een familie een bepaalde ziekte erfelijk overgedragen wordt, moet je dan niet gewoon zo verstandig zijn en geen kinderen meer krijgen. Nee, we hebben recht op een kind, een gezond kind en wel nu!
De discussie is zo oneerlijk. De progressieven schreeuwen het luidst en zetten de ChristenUnie in de hoek als een stelletje ouderwetse moralisten. Het wordt zelfs een persoonlijke aanval. Het huis van Rouvoet werd behangen met pamfletten. In dit land mogen we geen normen en waarden meer hebben, want 'zij' zijn de baas en willen naar geen ge- of verbod luisteren. Rood licht - daar rijden we doorheen, want we bepalen zelf wel of een kruispunt veilig is om over te steken. De belasting - die lichten we op, want ze hebben geld zat. Euthanasie - we bepalen zelf wel wanneer we willen sterven en degene die dat doen zijn de hedendaagse helden. Wat een samenleving leven we in. Ik ben niet trots op Nederland. Ik hoop dat de ChristenUnie zijn politieke poot stijf houdt, zeker na de knieval over homo's in de partij. Van mij mogen ze het kabinet hierop laten vallen, dan kan Rouvoet met opgeheven hoofd naar huis. Maar ik bid voor een compromis, want liever zie ik ze nog een paar jaar regeren.

Vandaag hebben we de eerste aardbeien uit eigen tuin gegeten.

Eten en gegeten worden

De merels vliegen af en aan om hun jongen in het nest in de rozenboog te voeren. De koolmezen en pimpelmezen weten niet hoe snel ze het eten moeten verzamelen om hun piepende jongen tevreden te stellen. Overal hoor je aandacht vragende jonge vogeltjes kwetteren. Helaas had een klein pimpelmeesje de aandacht getrokken van een vlaamse gaai. Hij joeg door de tuin achter het verschrikte beestje aan. Ik dacht dat die mooie blauwe eikel-ekster een planteneter was. De kinderen waren geschokt door deze korte blik op onze gevallen schepping. Maar die worm dan die in de bek van het dikke mereljong verdwijnt...?

Update

De operatie is goed gegaan en oma heeft weer praatjes. Waarschijnlijk mag ze woensdag weer naar huis.

Ziekenhuis

Gisterenmiddag kregen we een telefoontje van mijn schoonmoeder. Ze lag in het ziekenhuis. Ze had bij de supermarkt een deur tegen zich aan gekregen en was gevallen. Pols en heup gebroken. Ze kon niet in dat ziekenhuis blijven en wist nog niet waar ze heen gebracht zou worden. Wij zijn halsoverkop naar mijn schoonvader gereden, hebben onderweg patat gehaald bij McDonalds en mijn schoonzus meegenomen. We hebben pyjama, tandenborstel en nog wat andere spullen ingepakt, maar eerst moesten we erachter zien te komen waar mijn schoonmoeder naartoe gebracht was. Het ene ziekenhuis zei dat ze naar een ander ziekenhuis gebracht was, maar die hadden haar niet in het bestand staan. Ze zouden me terug bellen. Wat bleek, ze was onderweg met de ambulance. We moesten eerst de auto nog zoeken, want die stond ergens bij de supermarkt. Toen met twee auto's richting Nieuwegein. Ze was net gearriveerd. Haar arm zat inmiddels in het gips. Door de morfine had ze bijna geen pijn. Ze maakte zich druk om van alles en nog wat. Opa zou voorlopig met ons meegaan, dus ook hij moest tandenborstel en pyjama inpakken. Vannacht belde er een verpleger van het ziekenhuis dat de operatie niet doorging. De planning is dat ze aan het begin van de middag geopereerd gaat worden.

Geestelijk ouderschap in praktijk

Vanochtend was ik bij een echtpaar in IJmuiden. Zij is gevlucht uit Iran. Het grappige van het interview was, dat zij in praktijk brachten wat Floyd McClung beschreef in zijn boek. Toen de vrouw een keuze voor Jezus maakte, betekende dat dat ze de islam en haar familie vaarwel zei. Ze verwachtte dat ze nu tot een nieuwe familie ging horen: de familie van God. Maar het was een grote teleurstelling. De Nederlanders hadden muren rond hun hart en de gastvrijheid bestond uit een handje geven en als je geluk had een kopje koffie na de dienst. Ze voelde zich eenzaam en merkte dat veel Nederlanders zich eigenlijk ook zo voelde. Ze zag een gemis aan geestelijke vaders en moeders. Mensen die zich willen inzetten om de ander verder te helpen, die delen in de anders leven. Zij vroeg iemand haar geestelijk vader te zijn en is zelf geestelijk moeder voor diverse mensen, waarvan sommigen nu ook weer geestelijk ouder zijn voor anderen. Een netwerk van relatie, mensen die naar elkaar omzien, aan wie je verantwoording af legt, die delen in jouw leven. Maar hoe 'fijn' het ook klinkt, toch ben ik tevreden met mijn Nederlandse manier van gemeente zijn.

'Ik zie een leger' beschrijft mijn grootste nachtmerrie

Net het boek 'Ik zie een leger' van Floyd McClung gelezen. Hij ziet de noodlijdende kerk en denkt daarvoor een oplossing gevonden te hebben. Vol passie beschrijft hij zijn model voor de nieuwe kerk. Een model gebaseerd op de tekst: Waar twee of drie in Mijn Naam samen zijn, daar ben Ik in hun midden. Kleine, eenvoudige kerken met weinig regels en structuren.
Het is mijn grootste nachtmerrie. Tijdens de Zondag voor de lijdende kerk hoorden we over landen waar christenen niet samen mochten komen, maar waar ze elkaar stiekem in een parkje op een bankje ontmoetten en hun geloof deelden. Zij zouden graag anders willen. Ik vind onze huiskring al te klein. Ik heb veel mensen nodig om meningen mee te delen en andere meningen te horen, om te kunnen discusiëren, om elkaar te scherpen en van elkaar te leren.
Te vaak roept McClung op om de bestaande kerken de rug toe te keren, om geen nieuwe wijn in oude wijnzakken te gieten. 'Steeds opnieuw zullen we een goede reden hebben om de kerk vaarwel te zeggen' en op blz. 43 'Het is tijd om voorbij te trekken aan instituten die niet meer bij de tijd zijn'. Ik denk dat het moediger is om in de bestaande kerk veranderingen door te voeren en dat er meer lef nodig is om samen te werken met mensen die minder voortvarend en anders van karakter zijn dan jij.
Hij wil dat we een voorbeeld nemen aan de apostelen. Maar in hun tijd waren er nog geen andere christenen. Natuurlijk moesten zij eropuit trekken om nieuwe gemeenten te stichten. Tegenwoordig is er in vrijwel ieder dorp of stad zeker één kerk met mensen die Jezus als Heer hebben aangenomen.
Ook het delen van bezittingen, leven in een gemeenschap spreekt me niet aan. Het relationele, afhankelijke, rommelige past bij McClungs karakter, maar ik zit heel anders in elkaar. Ik houd van ordelijk, gestructureerd en georganiseerd. Geef mij maar een kerk zoals in Hoofddorp, Drachten of Lelystad, waar veel mensen komen, diverse talenten en gaven aanwezig zijn en voor alle doelgroepen ruimte is.
Het voorwoord isgeschreven door Henk P. Medema. Hij vindt het jammer dat hij dit boek niet heeft uitgegeven. Ik ook. Er staan echt enorm veel fouten in het boek (Ik word met dt.), dat leidt mij af van het lezen.
Ik deel zijn liefde voor de gemeente. Ook ik zie graag een gezonde gemeente vol passie voor Jezus, met elkaar liefhebbende en in hun geloof groeiende gemeenteleden, die uitreiken naar de ongelovige medemens. Ik ben het met hem eens, dat de kerk minder moet navelstaren en meer van betekenis moet zijn in de samenleving, maar op een heel andere manier dan Floyd McClung beschrijft.

Kringloopwinkelen

Vandaag ging ik op zoek naar een staande kapstok om tijdelijk in de gang te plaatsen voor de visite die morgen komt. De prijzen bij de kringloopwinkels zijn flink omhoog gegaan. Zo'n houten gevalletje uit het jaar nul moest nog twintig euro kosten. Niet dus, dan leggen de mensen hun jas maar even over een stoel. Natuurlijk kon ik het niet laten om nog even tussen de boeken te snuffelen. Ik vond twee exemplaren van Thom Lemmons voor een euro per stuk voor de bibliotheek in de kerk. De timmerman, die het kruis moest maken en Lydia, de vrouw die de vrede vond. Dat was nou weer spotgoedkoop.

Pak maar mijn hand

Laura is weer thuis van kamp. Moe, vies en vol verhalen. Vooral het dagje naar Bobbejaanland vond ze geweldig. Lekker overal in zonder een bezorgde moeder.

Maaike heeft een radio-cd-dvd-speler voor haar verjaardag gehad. Ze heeft een cd-tje van Nick en Simon gekocht en nu horen we de hele dag 'Kijk omhoog' en 'Rosanne'. Maar het klinkt leuk.

Trouwdag

Vandaag is onze trouwdag. Negentien jaar geleden liep ik in een witte trouwjurk door de kerk en gaven we elkaar het ja-woord. Veel tijd om erbij stil te staan hebben we niet. Vandaag en gisteren is de stucadoor de gang en het trapgat aan het bewerken met spachtelputz. Maaike kwam vanmiddag thuis met haar vriendinnen om alvast haar verjaardag te vieren. En vanavond is er huiskring. Maar van Sjoerd kreeg ik vanochtend een lieve kaart en ook de familie is het niet vergeten.

Schoolkamp

Laura is op kamp. Vanochtend hebben we haar uitgezwaaid. Vier dagen blijft ze weg. Ze had er enorm veel zin in. Ze verblijven in kampeerboerderij Ons Thuis in Ommel. Er staan veel leuke dingen op het programma. Zwemmen, bonte avond, levend stratego, naar Bobbejaanland. Ik doe mijn best om het vooral leuk te vinden voor haar, maar ik zal haar erg missen en ben blij als ik haar vrijdag weer in mijn armen kan sluiten.

Nacht van Gebed

Gisteravond was de Nacht van Gebed. Van tevoren hebben we er veel bekendheid aan gegeven. Het stond zelfs op de voorpagina van een van de kranten. We hebben christenen persoonlijk benaderd via mail, hyves of gewoon in gesprekken. In de gemeente een dvd laten zien. Afijn, gisteravond was het dan zover. We begonnen om tien uur met zo'n vijftien mensen. In de loop van de avond druppelden er nog meer binnen. De meesten toch wel van onze eigen gemeente. Hoe later het werd, hoe meer mensen er weer afhaakten. Zelf ben ik om twaalf uur weggegaan en dat voelde alsof ik de vervolgde christenen in de steek liet. Zij kunnen niet beslissen om uit de gevangenis te stappen. In de tijd dat ik er was, heb ik indrukwekkende verhalen gehoord. We begonnen de avond met zingen en danken. Daarna keken we naar een verhaal over Iran. Vervolgens was er een meneer met een indrukwekkende oproep uit Israel/Gaza. Hij wilde geen medelijden, geen bewondering voor hun moed. Hij wees op Jezus en wilde dat we Zijn voorbeeld zouden volgen. Dat we de moslims niet zien als vijanden, maar hen liefhebben. De gebeden tuimelden over elkaar heen. Er was zoveel om voor te bidden. Ook de lijst van Open Doors hielp daarbij. Na het gebed zongen we nog een lied. Ongeveer vijf mensen hebben het de hele nacht volgehouden. Sjoerd is om vier uur nog gegaan voor de laatste twee uurtjes. Bijzonder dat er op zoveel plaatsen tegelijk bij deze vervolgde christenen is stil gestaan. Dat moet wel gevolgen hebben...

Opwekking

Vanochtend was het zo ver. De wekker om zeven uur gezet, want om acht uur wilde ik vertrekken naar Opwekking in Biddinghuizen. Alleen Maaike ging mee. We waren er op tijd om nog een kopje koffie te kunnen drinken bij de groep van onze gemeente. Daarna met elkaar naar de grote tent. Voor de spreker had ik niet zo vroeg op hoeven staan. Hij had het over tongentaal en ik was het absoluut niet met hem eens. We hebben dan ook de samenkomst eerder verlaten. Maaike was met een aantal jongeren naar het tienerprogramma. Rond het middaguur verzamelden we bij Hans en Dorien in de schaduw om ons boterhammetje op te eten en gezellig te kletsen. Maaike, haar vriendinnetje Laure en ik gingen wat eerder naar de boekentent om daar wat rond te snuffelen. Maaike heeft een leuk armbandje gekocht. Daarna wilde ik naar de grote tent om een goed plaatsje te vinden, want Don Moen zou optreden. We zaten ongeveer op de achtste rij precies in het midden. Een prima plek, maar het was wel ontzettend warm. Het optreden van Don Moen was echt fantastisch. Hij zong vooral de wat rustigere nummers vanwege de hitte. Na afloop kon je nog een handtekening vragen en hem even spreken. Vorig jaar had ik er spijt van dat ik niet even met Brian Doerksen had gesproken. Nu werd ik daadkrachtig in de rij gezet door Heidi en Tjetty, die al mijn bezwaren weg poetsten. Je moest namelijk een CD kopen en het bonnetje laten zien, anders mocht je niet in de rij, maar ik had zijn CD's thuis al... Tjetty kocht een CD en zorgde voor het benodigde bonnetje, Heidi zorgde voor pen en papier en Timo maakte een mooie foto. Natuurlijk een geweldig moment.
Daarna gingen we weer op huis aan. Onderweg belden we of Sjoerd en Laura al gegeten hadden. Ze wilden juist op de fiets stappen om bij de snackbar te gaan eten. Dus wij zijn er ook naartoe gegaan en we hebben elkaar daar getroffen. Ook zij hadden een leuke dag gehad, gewoon gedaan waar zij zin in hadden. Iedereen blij.

Behang krabben

Buiten is het 25 graden, maar binnen moet hard gewerkt worden. Het behang in de hal moest eraf. Binnenkort komt er spachtelputz op, net als in de huiskamer. Ook de trap zal een metamorfose ondergaan. Van groen naar eikenhout.
Na een dagje krabben, hebben we onszelf getrakteerd op een heerlijke barbecue-maaltijd.

Afrader

Het gebeurt me echt vrijwel nooit, maar vandaag heb ik een boek weggelegd, voordat ik het uit gelezen had. De roman Laatste afscheid geschreven door Lisa Samson vond ik zo vreselijk, dat ik niet verder kon gaan. Allereerst de korte afgeknepen zinnen die lezen alsof je iedere keer opnieuw in het verhaal moet komen. Verder buitelen de vergelijkingen over elkaar heen. ("Mijn adem blijft steken als een vlieg in een spinnenweb." "Net als een vervuilde golf op het strand.")Toen en nu lopen telkens onaangekondigd in elkaar over. Het zou een christelijk boek moeten zijn, maar de eerste 38 bladzijden merk ik daar niets van. En dan het verhaal... De man van hoofdpersoon Pearly overlijdt. Hij krijgt een beroerte en valt met zijn gezicht in de aardbei-banaan jellypudding. Je kunt het grappig vinden, maar dood is niet grappig, dus waarom zo banaal? Voor mij hield het echt op toen ze hem ging scheren om zijn baard te bewaren. Het idee vond ik zo luguber, dat ik niet verder kon lezen. Nu heb ik alleen geen boek meer om lekker mee in de tuin te zitten...

De gemeente een pretpark?

Wat is het nut van een pretpark, vroeg ik me zo af. Pret maken natuurlijk. Een dagje plezier hebben. Maar waarom zou je in een attractie gaan waar je eigenlijk niet in durft? Ben je dan trots op jezelf, omdat je je eigen angst hebt overwonnen? Ik voelde me geen ander mens toen ik met bibberende knietjes uit de Octopus stapte. En heel veel mensen zijn me voor gegaan, dus je bent niet eens uniek als je het gedaan hebt. Is het voor mensen die uitdaging, avontuur en spanning nodig hebben? In een pretpark kun je die op een veilige manier vinden.
De meeste pretparken hebben attracties in allerlei moeilijkheidsgraden. Van de aloude draaimolen tot de rollercoaster waarin je over de kop gaat. Zou het ook zo in de gemeente moeten zijn? Ik wil de kerk niet vergelijken met een pretpark. Maar zou er in de gemeente niet voor iedereen wat wils moeten zijn? Uitdaging in ons geloof voor de durfal en wat rustigers voor de behoudendere types. De conservatieven onder ons hoeven niet mee te doen aan een discussie als ze daarvan in de war raken. De actievelingen hoeven niet deel te nemen aan een saaie bidstond als ze hun gebedsleven liever anders invullen. Is daar ruimte voor in één gemeente?

Weekendje weg

De afgelopen dagen verbleven wij in een huisje in Ponyparkcity. Elke dag mochten de kinderen een eigen pony uitzoeken en meenemen naar het huisje. Soms was het een lief dier, maar altijd probeerde het beest zijn berijder eerst uit. Dat liep niet altijd goed af, dan werd het paardje linea recta teruggebracht en ingeruild, want een bijtend of schoppend paard vinden we niet lief. En zo stonden Cherry, Surprise, Macho en Iwan bij ons huis te grazen. Een keer liep het niet zo goed af. Het paard sloeg op hol met Laura er nog op. Hij rende onder een touw door, waar Laura helaas niet onder door paste. Gelukkig stapte ze er na de eerste schrik toch weer heel dapper op. 's Nachts sliepen we niet zo best door al die nieuwe geluiden. We hadden zelfs een muisje, dat Maaike wel graag mee naar huis had willen nemen, maar dat zich niet liet vangen. Elke dag mochten we gratis naar het nabijgelegen Slagharen. Dat was ook erg leuk. Er waren attracties voor alle leeftijden. Met de monorail kon je door het hele park. Maaike en Sjoerd gingen met de kabelbaan. Ook in het reuzenrad overzag je alles. Onbezonnen ben ik met Laura in de Octopus gestapt. Op het laatst gilde ik: Haal me eruit.... Sjoerd maakte met Laura een vrije val van 40 meter. Perplex en een beetje groen stapten ze daaruit. En we hebben ook nog gezwommen. De kinderen wilden eigenlijk niet naar huis, zo leuk vonden ze het.

Vrijmarkt

Met koninginnedag hebben we dit jaar gekozen om niet op het kleedje te zitten. Je moet altijd zo enorm vroeg op staan om een goed plaatsje te bemachtigen. Nu konden we rustig uitslapen en hebben we langs de kleedjes van anderen gelopen. We hebben niet veel gekocht. Sommige dingen kregen we zelfs gratis van mensen die graag naar huis wilden. We kwamen thuis met een stel video's, een groot prikbord, paardenspullen, een tas, een skateboard, een bordspel en tijdschriftrekken. Het was erg gezellig. Maar we misten wel het voldane gevoel als je zelf gestaan hebt, dus wie weet volgend jaar weer...

Springwedstrijd

Wat waren we trots op onze dochter. Laura deed voor het eerst mee aan een springwedstrijd. Ze koos het moeilijkste paard van stal: Gipsy. Ze droeg zwart-witte wedstrijdkleren en glimmende laarzen. Eerst mocht ze buiten oefenen, maar dat verliep niet vlekkeloos. Het paard stopte voor de balken en gooide haar er zo af. Het oefenen is belangrijk om aan het paard te laten zien wie de baas is. Als het paard eenmaal weet dat er niet met de berijdster te dollen valt, gehoorzaamt hij. Het was ontzettend spannend of ze het paard onder controle zou krijgen. Ze reed de bak in en wij zagen al dat de hindernissen niet zo lagen als bij het oefenen de dag ervoor, maar de medewerkers zeiden dat het goed was. Totdat de bel ging en tijdens de wedstrijd nog van alles veranderd moest worden. Maar toen liet ze zien dat ze het paard echt onder controle had, want ze liet hem draaien, lopen en springen. Hij deed precies wat ze wilde. Helaas raakte ze een balk. Ze behaalde de tweede plaats.

Klompen of drugs?

Gisteren met de bus naar Amsterdam geweest voor een interview in The Shelter van Tot Heil des Volks. Eerst een sightseeing door mijn eigen dorp, daarna een stadstour door de hoofdstad van Nederland. Ik ontmoette er twee meisjes uit Australie die een jaar vrij af hadden genomen om op een bijzondere manier de wereld rond te reizen. In Amsterdam werken ze in het cafe van de hostel en evangeliseren ze onder de internationale gasten. In ruil daarvoor krijgen ze gratis onderdak en eten. Voordat ze naar Nederland kwamen, dachten ze in termen als klompen en tulpen. Hun beeld van Nederland was wel veranderd. Nu noemden ze: drugs en prostitutie. Niet zo positief dus. Wel positief vond ik dat ze zo makkelijk over Jezus praatten. Ze schaamden zich daar niet voor. 'Dan zouden we ontkennen wie we zijn.' Het hele interview komt in de Uitdaging.

Horton: meer dan een tekenfilm

Met de kinderen naar de film Horton geweest. Wat een bijzondere film. Het ging over het olifantje Horton, dat leefde in de jungle. Op een dag kwam hij een spikkel tegen waar geluid uit kwam. Er was leven op die spikkel. Maar niemand geloofde hem natuurlijk. Hij kreeg het voor elkaar om contact te leggen met de burgemeester van Who-ville. Ook daar dachten ze dat de beste man gek geworden was. Zolang je het niet ziet, voelt of hoort, bestaat het niet, zei mevrouw Kangaroe beslist en ze hitste de hele dierenpopulatie op om Horton gevangen te nemen en hem te laten zweren dat er geen leven was op de spikkel. (Nou, dit fragment zou je zo op de nacht van gebed kunnen draaien...) Natuurlijk deden ze er in Who-ville alles aan om te bewijzen dat ze wel bestonden, want anders zou het het einde van hun beschaving betekenen.

De paralel was misschien onbedoeld, maar als christenen beweren dat er leven buiten onze aarde is, dat er een God is die over ons beschikt (zoals de olifant beschikte over de spikkel), dan vinden veel mensen dat een belachelijk idee. Kunnen we God bewijzen? Hij laat Zich zien, in de ingewikkelde processen van het leven, in de natuur, in het leven van christenen, in de Bijbel. Bewijzen genoeg, maar je moet het wel willen zien, je moet ervoor open staan.

Don Moen: He never sleeps

Don Moen op Opwekking

'I'm so happy, I'll do the Dance of Joy', zei Balki uit Perfect Strangers altijd als hij ergens heel blij over was. Ik heb ook de dance of joy gedaan, want DON MOEN KOMT NAAR OPWEKKING. Ik had het al gehoopt, omdat hij in het land was. Het duurde lang voordat het programma van de pinksterconferentie bekend was en ja hoor.. Bingo. Vorig jaar stond Brian Doerksen als hekkensluiter geprogrammeerd. Ik vind hem de allerbeste songwriter en zanger, vlak daarna komt Don Moen. Dit jaar treedt hij dus op maandagmiddag op. Geweldig! Ik ben er zeker bij.

Lijdende kerk

Soms loopt een dag helemaal anders dan je van tevoren gedacht had en dan besef ik weer dat ik het leven niet onder controle heb. Vanochtend onverwachts vergadert over de Nacht van Gebed en de Zondag van de Lijdende Kerk, waaraan we in onze gemeente voor het eerst willen meedoen. Hoe krijgen we mensen betrokken bij onze vervolgde broeders en zusters die zo ver van ons heerlijk warme bed lijken?

Geldmuseum

Dit weekend was het weer museumweekend. Gratis of met korting een museum bezoeken. Ik had een lijstje samengesteld en iedereen mocht punten geven. Het museum met de meeste punten zouden we gaan bezichtigen. Het werd het Geldmuseum in Utrecht. Sjoerd en ik wilden de kinderen de gulden en het kwartje laten zien waar wij 'vroeger' mee betaalden, maar die vonden we alleen verwerkt in een vloer. Voor de kinderen was het echt erg leuk. Ze kregen een pasje om spellen te doen, waarmee ze geld konden verdienen. Een echte bloemenveiling, een quiz over salarissen, hard werken als orgelman of gewoon gokken. Op het eind konden ze een aantal items uitprinten met het verdiende geld. Zo hadden ze een bankbiljet met hun eigen portret gemaakt, stond er een foto in een krant over geld en kregen ze een persoonlijke levensloop over de keuzes die je maakt in verband met geld (sparen of uitgeven). In de fabriek waar het echte geld geslagen werd, was helaas niemand aan het werk. Al met al was het een geslaagde middag.

Gastles

Vandaag moest Sjoerd een gastles geven bij Maaike op school. Maaike vond het geweldig en trots wees ze het lokaal waar hij moest zijn. Sjoerd was enorm zenuwachtig. Een collega en hij waren uitgenodigd om wat te komen vertellen over het werk en de fabriek. Later zal de klas op locatie komen kijken. Natuurlijk verliep het prima.

Sponsorloop

Eindelijk kon vandaag de sponsorloop van Laura doorgaan. Door sneeuw, kou, regen en wind werd het de laatste keren steeds weer afgelast. Zwaar was het wel, maar uiteindelijk heeft ze tien rondjes gelopen. De opbrengst is bestemd voor Kika, kinderen met kanker.

1 april

Vorige week kregen we bericht van Laura's school dat ze over willen gaan op schooluniformen. Ik vond het wel een goede grap en vulde op het formuliertje in dat ik het er wel mee eens was. Met de All Stars gympen, Eastpack tassen en Bjorn Borg onderbroeken is er toch al uniformiteit onder de jeugd. Maar vandaag bleek dat er heel veel ouders erg boos hebben gereageerd en het ook niet konden waarderen toen ze hoorden dat het een 1 april grap was. De juffen en meesters reageerden terug door vandaag allemaal in zwart-witte kleren te verschijnen. Pas dus op vandaag, want er ligt zomaar een goede grap op de loer.

God geeft ons het beste wat de hemel ons kan bieden en wij vragen om iets anders.

Larry Crabb

Zomertijd

Vannacht krijgen we een uurtje minder nachtrust. Om twee uur moeten we de klokken in huis verzetten naar drie uur. Door de tijd tegen de zomer te verzetten blijft het 's avonds een uur langer licht. Anders zou het eind juni om half vier 's ochtends al licht worden en om half tien 's avonds al donker.
De zomertijd is bedacht door William Willett. Hij schreef in 1907: "Gedurende de helft van het jaar schijnt de zon al een paar uur als wij nog liggen te slapen en gaat ze al onder als we thuiskomen van ons werk. Waarom zetten we de klok in die periode niet vooruit?" Eerst werd zijn idee belachelijk gevonden, maar twee jaar na het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog werd het toch ingevoerd. Het scheelt enorm veel in elektricteitskosten.
In Nederland gold de zomertijd van 1916 tot 1945. Pas in 1977 werd het weer ingevoerd, vanwege de oliecrisis.
Sinds 1980 begint de zomertijd op de laatste zondag van maart en sinds 1996 eindigt het op de laatste zondag van oktober.
Bron: KNMI

Witte pasen

Geen witte kerst, maar een witte pasen. De kinderen konden een sneeuwpop maken van de hoeveelheid sneeuw die in de tuin gevallen was.
Eerste Paasdag zijn we zoals gebruikelijk naar de (kerk)dienst geweest om de opstanding van de Here Jezus te vieren.
Op tweede Paasdag kregen we 's avonds de familie te eten. We hadden een lopend buffet gemaakt. Natuurlijk stopte onze oven ermee net op het kritieke moment dat de 'kip onder de hoed' erin moest. Gelukkig mochten we de oven bij de buren gebruiken. Verder was het erg gezellig.

Goede Vrijdag

Beelden uit The Passion of the Christ (Kijkwijzer: 12 jaar)
Het lied 100% wordt gezongen door Gerald Troost

Een momentje voor mezelf

Vrijdagmiddag heb ik weer in de evangelische boekwinkel gestaan. Moeilijk om je dan te beheersen. Ik heb een boekje van Max Lucado gekocht, uitgegeven door Ark Boeken. De titel is: Cappuccino. Ik was onder de indruk van de prachtige vormgeving. Op de kaft staan zegels en letters die er bovenop liggen. In het boekje vind je verschillende papierpatronen en sfeervolle foto's. Koffiekopjes, koffiebonen en koffievlekken. Citaten, bijbelteksten en uitspraken in verschillende lettertypes. En natuurlijk staat Max Lucado garant voor een boeiende reflectie. En dan, na hard gewerkt te hebben in het huishouden, zet ik een heerlijk kopje koffie, om te genieten van het boekje.

Uw vriendelijkheid zij alle mensen bekend - (Filip. 4: 5)

Sommige mensen zijn van nature vriendelijk. Andere mensen moeten daar wat meer moeite voor doen. Ik zag dat tijdens een hardloopwedstrijd onder de juffen van school. Nadat ze doodmoe de eindstreep gehaald hadden, had de een nog oog voor de leerlingen, terwijl de ander genoeg had aan zichzelf. Voor mij komt het ook niet vanzelf. Na een evangelisatie-actie ben ik uitgeput van het opzetten van mijn vriendelijke gezicht. Ik draag geen maskers, maar toch moet ik een knopje omzetten om aandacht te hebben voor de mensen om me heen. Ik ben niet onvriendelijk, maar in mezelf gekeerd.
Pas las ik ergens dat iemand bewust tijd vrij maakt in zijn agenda voor vriendelijkheid. Tijd om iets attents te doen, om iets positiefs te doen voor een ander. Een bemoedigend kaartje sturen, geld aan een goed doel over maken, een telefoontje naar een eenzaam gemeentelid of een keer koken voor de Alphacursus. Bewuste vriendelijkheid betoond aan onze buren, aan onze gezinsleden en aan onze gemeenteleden.

Palmpasen: Jezus op een ezeltje...

Vanochtend mocht Laura een 'kleuter' helpen bij het maken van een Palmpasen-stok en daarna hebben ze een korte optocht door de wijk gelopen. Wie weet nog wat Palmpasen is? In groep 8A wist slechts een kind het antwoord..

Gisteren hebben we bij het winkelcentrum mensen gevraagd of ze nog wisten wat Pasen betekende. We hebben de antwoorden gefilmd voor de Paasdienst. Het was best representatief. Sommigen hadden niets met Pasen en wilden niet eens antwoorden. Voor een jongeman betekende het alleen maar een dagje vrij. Bij een ander ging het vooral om gezelligheid. Een meisje was jarig en vierde dat na de Paasbrunch. Een mevrouw combineerde een kerkbezoek met eieren zoeken. Een andere mevrouw raakte in de war met Goede Vrijdag. En een meneer ging er eens goed voor staan en vertelde precies wat het inhield: De wederopstanding van Jezus Christus.

Dynamische diensten

Door het lezen van het boek 'Is er nog nieuws?' van Rick Nieman krijg je een kijkje achter de schermen bij het RTL nieuws. Wanneer is iets eigenlijk nieuws, wie bepaalt dat en hoe brengen we dat nieuws? Je leert de man die ons elke avond aankijkt en toespreekt wat beter kennen.

Maar het meest interessant om te lezen vond ik dat er goed is nagedacht over de manier waarop het nieuws wordt gebracht. In gedachten wordt een fictief gezin genomen: Esther en Peter. Zij zijn eind dertig, begin veertig en hebben een MBO-niveau. Hij werkt fulltime en zij parttime. Ze hebben twee kinderen en wonen in een huis met tuin en gaan twee keer per jaar op vakantie, een keer kamperen in Frankrijk en als het mee zit een keer op wintersport. Bij het brengen van het nieuws wordt deze doelgroep geadresseerd.

Verder is er uitgezocht wanneer het nieuws beter onthouden werd. Als het wordt voorgelezen, als er beelden bij zijn of als er steekwoorden op een groot scherm worden aangewezen. In genoemde volgorde bleef het gebrachte nieuws het beste hangen.

Om het programma dynamisch te houden, zijn er live gesprekken met correspondenten en is er een afwisseling van lange en korte berichten.

Ook is er ingevoerd dat er wordt 'geadverteerd' door in andere programma's en van tevoren alvast te vertellen welke onderwerpen er komen.

Waarom vertel ik dit nu allemaal?

Omdat wij er als christenen veel van kunnen leren, hoe wij onze samenkomsten invullen. Wij willen toch ook dat een preek blijft hangen en dat een dienst dynamisch is?

Is het dan verkeerd om na te denken over wie er in de zaal zitten, waar ze staan in hun geloof, welk effect de boodschap op hun leven heeft?

Is het niet leuk als iemand zelf komt vertellen hoe iets die week gegaan is, of welk thema komende bijbelstudie behandeld gaat worden.

Werk met een powerpointpresentatie om punten te benadrukken of beelden te laten zien.

Sommige mensen zijn wars van deze commerciele manier van denken, maar we hoeven toch niet zelf het wiel uit te vinden? Ons doel is niet meer kijkcijfers, maar wel meer harten voor de Heer.

Complimenten

Bedenk wat lof verdient - (Filip. 4:8)

Iedereen verlangt naar waardering. Het gevoel niet gewaardeerd te worden, is een van de oorzaken van een burnout. Relaties komen onder de druk te staan door het ontbreken van waardering. Taken worden zwaarder als er geen waardering is. Veel dingen nemen we aan als een vanzelfsprekendheid. Maar het is zo makkelijk om even ‘dank je wel’ te zeggen tegen het personeel in de winkel dat jouw kleding moet terughangen, ook al krijgen ze daarvoor betaald. Om aan het eind van het seizoen de kringleider te laten weten, dat je het waardeert dat hij elke week de studie voorbereid heeft. Aan je kinderen dat je het waardeert dat ze meehelpen met de afwas of hun kamer opgeruimd hebben. Aan je ouders dat ze altijd voor je klaar staan. De lijst is oneindig. Als iemand zich gewaardeerd weet, doet hij zijn taken met plezier. Als iemand zich gewaardeerd voelt, groeit zijn zelfvertrouwen. Een blijk van waardering kan een kaartje zijn, nadat je bij iemand gegeten hebt. Het kan door een doosje bonbons te geven aan opa en oma als de kinderen bij hun mochten logeren.
Zoek naar gelegenheden om complimenten te geven en je waardering te laten blijken.

In gedachten bij opa

Gisteren heeft Laura zich laten inschrijven voor het voortgezet onderwijs. Gelukkig had ze voldoende Cito-score voor de school waar ze naartoe wilde. Helaas kwam haar vriendin drie punten te kort.

Vandaag zou mijn opa jarig geweest zijn als hij nog leefde. Van de zomer is hij overleden. Een moeilijke dag voor mijn oma. Gisteren ben ik met haar naar het graf geweest om er wat bloembolletjes achter te laten. Je weet dat hij daar niet is en je kunt altijd en overal aan hem denken, maar toch voelt het goed dat er een speciaal plekje is, waar je naartoe kan gaan, om even bewust stil te staan bij wie hij was en je gedachten te laten gaan over hoe het was.

Uit de Bijbel

Spreek geen kwaad van elkaar (Jak. 4: 11)

Een roddel zegt meer over jezelf dan over een ander. Je zoekt steun van je gesprekspartner ter bevestiging van je eigen mening. Geroddel maakt partijschap en ondermijnt de eenheid binnen een kerkelijke gemeente of vereniging. Vooral als het geroddel gaat over iemand die een zichtbare taak uitvoert. Het is moeilijker, maar eerlijker om naar diegene persoonlijk toe te gaan om je kritiek te uiten.
Je onderkent een roddel als je iets zegt, wat je nooit zou zeggen als diegene er bij zou zijn. Je beschuldigt iemand, terwijl hij of zij zich niet kan verdedigen. Daarom is het laf. Achteraf houdt je een naar gevoel over aan het gesprek. De sfeer was negatief.
Bovendien is het voor de gesprekspartner nooit zeker dat er de volgende keer niet over hem of haar gepraat wordt. Hoe kun je de ander dan jezelf toevertrouwen.
Als je merkt dat de ander roddelt, probeer dan het gesprek een andere kant op te sturen. En als je zelf merkt, dat je de neiging hebt om kritiek over iemand te uiten, bidt ervoor en bespreek het openlijk met je gesprekspartner. ‘Stop me als ik over die en die ga praten.’
Praat liever over je eigen gevoelens, gedachten en relatie met God. Dat is opbouwend.

Goede raad

Te vaak kom ik niet-christelijke goede raadgevers tegen die adviezen geven die rechtstreeks uit de Bijbel komen. Nu heb ik een aantal Bijbelse leefregels in een stukje van zo'n tweehonderd woorden gezet. Hier volgt de eerste.

Houd vrede met alle mensen - (Rom. 12:9)

Een aanzienlijk deel van de dag brengen mijn kinderen door op school. Dat betekent dat ik de opvoeding moet delen met een juf of meester die een grote invloed heeft op mijn kind. Alle ouders willen het beste voor hun kind. In de loop der jaren is de houding van ouders erg veranderd. Vroeger kreeg een kind nog een klap na - als het straf had gehad, want ‘hij zal het wel verdiend hebben’. Tegenwoordig zeggen juffen en meesters het leraarschap overspannen vaarwel, omdat ze geïntimideerd werden door ouders die het ergens niet mee eens waren.
Natuurlijk vind ik dat mijn kind gehoord moet worden en niet achtergesteld mag worden. Als uit de verhalen van mijn thuisgekomen kind blijkt, dat het onrechtvaardig behandeld is, voel ik als moeder de boosheid opborrelen en wil ik meteen mijn recht halen.
Meestal zijn er twee kanten aan een verhaal en is het niet zo zwart-wit als het op het eerste gezicht leek. We mogen er vanuit gaan dat de juf ook het beste met ons kind voor heeft. Natuurlijk zullen we het niet over alle normen en waarden voor honderd procent eens zijn. En natuurlijk moeten we voor ons kind opkomen. Maar over het algemeen is de juf niet de vijand, maar staat ze aan onze kant. Houd haar dan ook te vriend. Als er dan echt wat is, kun je samen zoeken naar een goede oplossing.

Stormachtig

Vannacht werden we wakker van de harde wind en hagel die tegen ons huis beukten. Vroeger vond ik het altijd heerlijk om dan onder de dekens te kruipen. Maar bij ons vorige huis zijn de dakpannen van het dak gewaaid, dus hoe veilig is een huis eigenlijk?

Ook in de nieuwsberichten stonden meldingen van omgewaaide bomen, een gevel eruit, dak eraf, ramen stuk, stoplichten omver, verkeersborden verbogen. Het vliegverkeer op Schiphol ondervindt veel hinder van de harde wind.

Ik was benieuwd hoe hard het nu eigenlijk gewaaid heeft. Ons dorp heeft een prachtig eigen weerstation, waar iemand de metingen actueel en accuraat op bijhoudt. Om 3.19 uur werden er windstoten gemeten van 23.7 m/s, dat staat gelijk aan storm. De temperatuur zakte van elf graden naar zeven graden Celcius om 3.51 uur. Opvallend vond ik ook dat de wind bij ons bijna altijd uit het (zuid- of noord-) westen komt en dus zelden uit het oosten. Ik moest ook denken aan de Bijbeltekst uit Johannes: 'De wind waait waarheen hij wil; je hoort zijn geluid, maar je weet niet waar hij vandaan komt en waar hij heen gaat. Zo is het ook met iedereen die uit de Geest geboren is.’

Opnames Roes in onze straat

Vandaag (en nog een paar dagen) wordt er in onze straat gefilmd voor het VPRO-programma Roes. Een 11-delige serie over drank en drugsmisbruik. Omdat jongeren niet luisteren naar de spotjes van SIRE of hun ouders is gekozen voor deze opzet. Het Trimbos Instituut en het ministerie van Jeugd en Gezin ondersteunen de serie financieel. De verhalen zijn gebaseerd op echte situaties. Roes wordt elke dinsdagavond rond negen uur uitgezonden op Nederland 3.

Al vroeg parkeerden er grote wagens met veel apparatuur en liepen er overal mensen rond. Om tien uur begon het filmen buiten. Op het fietspad naast ons huis reed een meisje op een rode fiets achter een auto aan met open klep waarin de filmcamera stond. De meeste scenes moesten wel een paar keer gedaan worden. Bij een van onze overburen werd binnen gefilmd. Ik ben benieuwd of we wat zullen herkennen van de opnames.

Vakantiebijbelclub

Vanmorgen hebben we meegeholpen bij de vakantiebijbelclub. Dit was het eerste jaar dat ik niet meer in de organisatie zat. Aan de ene kant voelde ik me daar schuldig over. Aan de andere kant was dat toch wel een licht gevoel. Maaike mocht inmiddels ook als medewerker helpen in de creche. Laura heeft haar geassisteerd. Ik zat bij groep 1 t/m 3 aan de knutseltafel. Tjonge, wat waren die kinderen nog klein. Wat groei je daar snel uit. Het thema was: Blik op de levensweg. Overal hingen verkeersborden en alle toneelstukjes gingen over het verkeer. De presentatrice was verkleed als agent. En de kinderen kregen een rijbewijs waarin ze stickers konden verzamelen. Natuurlijk moest er een bijbeltekst uit het hoofd geleerd worden en waren er ook bijbelverhalen. Verder kregen de kinderen kadootjes als ze raadden hoeveel snoepjes erin het potje zaten of als ze op de verrassingsplaats zaten. Het was echt een feest voor de kinderen.

Vakantie

We genieten van de voorjaarsvakantie. Vakantie is toch wel de afwezigheid van de druk van het moeten. Even niet 's ochtends om zeven uur ons bed uit gejaagd worden door de wekker. Even geen huiswerk in de agenda. Even geen klok die ons verteld wat we moeten doen. Gewoon een beetje keutelen in huis, wat lantefanteren, familie en vrienden bezoeken of een paar uurtjes zwemmen.

Multitaskende jeugd

Hoe is het mogelijk om een werkstuk te maken en ondertussen contact te houden met vrienden via de msn en steeds gestoord te worden door een deuntje dat je aandacht vraagt omdat er een sms-je is binnengekomen? Multitasking? Hoewel ik mijn best doe alle afkortingen en begrippen uit elkaar te houden, loop ik toch een paar generaties achter. De babyboomers, generatie X moeten plaats maken voor de generatie Einstein. Jeroen Boschma en Inez Groen schreven er een boek over. "Het grote verschil dat Groen ziet tussen deze generatie jongeren en de vorige, is dat ze veel dingen tegelijk kunnen. Zo schrijft ze in Generatie Einstein: Jongeren zijn fanatieke mediaconsumenten. Televisie, tijdschriften, radio, websites en weblogs - jongeren gebruiken al deze media intensief en vaak ook tegelijkertijd. Daarin zappen ze moeiteloos van het ene naar het andere kanaal, van de ene naar de andere URL, tegelijkertijd bellend, sms-end en chattend met hun vrienden en bekenden. Ze luisteren muziek op een clipstation, terwijl ze een game spelen op hun console en een afspraak regelen via sms."

Algemene vermoeidheid

Iedereen in mijn omgeving is zo moe. De een laat zich onderzoeken op Pfeifer, de ander vermoedt iets anders. Maar de uitslagen geven aan dat er geen medische grond is voor de vermoeidheid. Waarom is iedereen zo lusteloos, zo lamlendig? Op zondagmiddag naar het bos of strand, kost al teveel energie. Liever blijven we thuis. De voorjaarsvakantie staat voor de deur, dus we kunnen een weekendje of weekje weg. Maar het idee alleen al levert zoveel stress op, dat we er maar van afzien en de mensen die wel gaan, hebben buikpijn van al het geregel. Waarvan zijn we zo moe? Is het gewoon de behoefte aan zon? Voorjaarsmoeheid? Ik denk het niet, want het is een blijvend probleem. Waarvan hebben we al die stress? Kinderen in de bloei van hun leven. Waardoor zijn zij uitgeput? Vraagt de samenleving teveel van ons? Is de druk te zwaar?
Komt tot Mij, allen die vermoeid en belast zijt, nodigt Jezus ons uit. En Ik zal u rust geven.

Winkeltje spelen

Vroeger wilde ik graag een eigen snoepwinkeltje met van die ouderwetse snoepjes uit grootmoederstijd. Ik had zelfs al een leuke ruimte op het oog, maar daar wordt nu wijn verkocht. Nu lijkt het me geweldig om een eigen christelijke (boeken)winkel te hebben. In Ermelo zit zo'n prachtige boekwinkel, in een mooi oud pand waar ik, toen ik daar in de buurt was, uren kon rondbrengen. Maar in onze omgeving zitten al genoeg christelijke winkels. Gisteren mocht ik een ochtendje meedraaien in een van zo'n winkel. Geweldig al die intrigerende titels en prachtige kaften om je heen. Ik merkte dat ik te enthousiast was voor de mevrouw die me in moest werken. Ik moest me echt inhouden. Wat had ik graag die standaard met paaskaarten voorin de winkel neergezet. De oudere dame had al zes jaar ervaring, maar bij het omgaan met de computer stond haar leeftijd in de weg. Tja en nu moet ik beslissen of ik ermee door wil gaan. Wat weegt zwaarder? Het plezier van de winkel of de moeite van het samenwerken?

Trui maakt het verschil

Vandaag was het warme truiendag. Leuk initiatief om de aandacht te vestigen op het veranderende klimaat. Lees hier meer.

Wij hebben de verwarming altijd al vrij laag staan, begrijpen we van de visite die zich bij ons bibberend opwarmen aan een kopje koffie. Maar een graad minder, betekent 7% minder energieverbruik en dat komt neer op 7% minder CO2 uitstoot. Als iedereen in Nederland dat zou doen, dan scheelt dat aanzienlijk. Dus hopelijk wordt het initiatief volgend jaar door nog meer mensen gedragen.

Beugelbekkie

Laura heeft vanmiddag een blokbeugel en een buitenboordbeugel gekregen. Tjonge, dat is niet mis. Ze is bijna niet verstaanbaar en slikken lukt amper. Het zal wel weer wennen en er zijn haar veel kinderen voor gegaan, maar ik zal blij zijn als we dit hoofdstuk weer mogen afsluiten.

Voor Maaike is dat over een maand. Na bijna drie jaar de tandartspraktijk platgelopen te hebben, mogen de slotjes eruit. Nog eenmaal een laatste kleurtje kiezen.

Ik weet nog in mijn jeugd dat iedereen om me heen een beugel kreeg. Ik wilde er ook graag een, maar ik hoefde niet. Ik was daar zo jaloers op, dat ik met een paperclip een beugel fabriceerde. Toen viel ik op een ijzeren hekje en was ik mijn voortand kwijt. Ik dacht dat dat een straf van God was, omdat ik ermee gespot had. Vreemde kronkel natuurlijk, want zo is God helemaal niet. Toch betrap ik me erop dat ik nog steeds dat soort aparte conclusies kan trekken. We proberen met ons beperkte menselijke verstand God begrijpelijk te maken, maar dat is onbegonnen werk.

Valentijn-hulplijn

Ik hoorde dat er zelfs een hulplijn is opengesteld om de teleurgestelde kinderen vandaag op te vangen. Dat is inderdaad de schaduwzijde van Valentijnsdag..

De dag van de liefde

Wat een spannende dag vandaag! Welke stille liefde laat er van zich horen door een e-card of sms-je? Durf je zelf iets te sturen met je naam eronder? Om de dag alvast goed te beginnen, kregen mijn geliefden een chocoladehartje bij het ontbijt. Natuurlijk hoeft dat niet speciaal op 14 februari. Laten we geen dag overslaan om onze man of vrouw, kinderen, familie en vrienden te laten weten dat we van ze houden.

Waar komt Valentijnsdag eigenlijk vandaan?, vroeg Maaike. Dit is het antwoord van Wikipedia:

Het was in de tijd dat keizer Claudius II aan de macht was. Om zijn rijk in stand te houden had hij veel soldaten nodig, aan wie hij allerlei eisen stelde. Zo mochten soldaten niet trouwen omdat aan het front niets hen mocht afleiden, dus ook geen gedachten aan thuis.
Volgens de legende kwam een jong paar bij bisschop Valentijn met het verzoek hen te trouwen. De man was een heidense soldaat, de vrouw een Christen. Valentijn vond de liefde zwaarder wegen dan de wetten van de keizer en huwde het stel. Al gauw kwamen meerdere paren met hetzelfde verzoek. Hij werd aangegeven en gearresteerd. Toen hij voor de keizer moest verschijnen probeerde hij die te bekeren. Claudius voelde zich beledigd en liet Valentijn martelen en onthoofden. Dat gebeurde op 14 februari, maar het jaar is onduidelijk. Voor het vonnis werd uitgevoerd, zag hij nog kans het dochtertje van de gevangenisbewaarder een briefje toe te stoppen. Van je Valentijn, stond erop.

Volgens een ander verhaal kwam een cipier (of de stadhouder van Rome) bij de toen al in de gevangenis zittende Valentijn met het verzoek zijn blinde dochter te genezen. Valentijn zorgde voor een geneesmiddel, maar dat werkte niet. Op de dag van zijn onthoofding probeerde de vader van het meisje nog wanhopig het vonnis tegen te gaan, maar tevergeefs. Na Valentijns terechtstelling ontving het meisje een klein briefje van Valentijn, waaruit een gele bloem viel (als mensen hem om raad vroegen gaf hij hen een bloem, vandaar de bloemengroet op Valentijnsdag). Op het briefje stond 'Van Valentinus' en direct kon ze weer zien. Volgens de legende werd de vader daarna bekeerd tot het christendom.

De Cito-toets is een makkie.

Alle antwoorden staan er gewoon bij.

Cito bibbers

Vandaag begint Laura met de CITO toets. Er zijn verschillende meningen over deze eindtoets, maar bij de school waar Laura naartoe wil, weegt de uitslag zwaar. Punt te weinig - jammer dan, begin maar een niveau lager. Dus natuurlijk is ze zenuwachtig. Stel dat ik het niet goed maak? We bidden voor haar dat ze rustig blijft, rustig leest en veel wijsheid krijgt om het op haar niveau te maken.

Er was eens...

Het Winterkoninkje

Er was eens een klein vogeltje dat Jantje heette. In het voorjaar mocht hij voor het eerst naar school. Die ochtend poetste hij vol verwachting zijn bruine verenkleed. Hij nam zijn nieuwe broodtrommeltje en liep met zijn staart parmantig in de lucht naar school. Wat voelde hij zich groot. In het klaslokaal waren al andere vogels aanwezig. Een grote zwarte vogel stond bij de deur. ‘Hé klein Jantje’, riep Menno Merel imponerend. ‘Ik ben de baas hier op school, dat je dat maar weet.’ Jantje kromp een beetje in elkaar en ging maar gauw zitten. Hij keek eens om zich heen. Helemaal voorin zat een prachtig kleurrijk vogeltje. Het was Koosje Koolmees. Ze keek hem hooghartig aan. ‘Ik ben de knapste hier, dat je dat maar weet.’ Jantjes staart zakte een stukje dieper naar beneden. De deur ging open en meester Kauw kwam binnen. ‘Welkom allemaal. We beginnen vandaag met de zangles.’ Robin Roodborst stak zijn rode borst naar voren en zong een prachtig lied. Maar toen klein Jantje aan de beurt was, hield iedereen zijn adem in. Uit het kleine keeltje kwam zo’n schitterend lied dat zelfs de mensen buiten even stil stonden om er naar te luisteren. ‘Jij bent een echt winterkoninkje’, vonden alle vogels en Jantje stak trots zijn staart in de lucht.

De moraal van dit verhaal is dat je jezelf niet met anderen moet vergelijken. Je identiteit ligt niet in wat anderen van jou vinden. Je hebt talenten van God gekregen. En Hij wil graag dat jij jouw plek in neemt, zodat je mag zijn wie Hij wilt dat je bent.

Voorjaar komt eraan

Het was filewandelen zondagmiddag. Met het mooie weer trok iedereen eropuit om te genieten van de zonnestralen. De eerste voorjaarsbodes zijn alweer zichtbaar en hoorbaar. De gele narcissen en paarse krokussen schieten uit de grond en het Koolmeesje fluit zijn voorjaarswijsje. Maar het is pas februari...

Uitdaging online

Al jaren schrijf ik af en toe een interview voor de christelijke (maand)krant De Uitdaging. Sindskort is de krant online te bekijken. Op bladzijde zes staat mijn interview over gevangenen in Rusland. Kijk op Uitdaging online voor een impressie.

Carnaval

Vrijdag vierde de basisschool een bescheiden carnaval. De hele week hadden de kinderen hard gewerkt aan een kar voor de optocht. Het thema van haar klas was flower power. Donderdagavond onweerde en hagelde het nog, maar gelukkig was het deze ochtend droog. Het was wel heel koud, dus er werd een kortere route gelopen. Verder deden ze spelletjes, konden ze een film kijken en aten ze pannenkoeken, door ons moeders gebakken.

The Kite Runner

Gistermiddag ben ik met Laura's klas naar de film geweest. Laura ging naar National Treasure: Book of Secrets met Nicolas Cage; de moeders gingen naar The Kite Runner .

De film is gebaseerd op het bekende boek De Vliegeraar van Khaled Hosseini. Het gaat over Afghanistan van de laatste dagen van de monarchie tot op heden en de vriendschap tussen Hassan en Amir. Hassans vader is de dienaar van het huis en lid van de Hazara minderheid, terwijl de vader van Amir, een welgestelde Pashtun is. Later blijken ze meer te zijn dan vrienden. Als de loyale Hassan verkracht wordt door een groep jongens doet Amir niets om dat te voorkomen. Vanaf dat moment verandert hun relatie. Als de Russen het land binnenvallen vlucht Amir met zijn vader naar Amerika, waar hij een nieuw leven opbouwt. Wanneer hij teruggaat naar Afganistan wacht hem een onaangename verrassing. Hassan is dood en zijn zoon leeft onder vreselijke omstandigheden. Met gevaar voor eigen leven redt hij Hassans zoon en betaald zijn schuld terug. Misschien is het goed om er kennis van te nemen, maar ik vond het een vreselijk wreed verhaal. Eind vorig jaar moesten de vier jonge acteurs zelfs onderduiken vanwege hun veiligheid.

ChristenUnie

Komt er een ChristenUnie in onze gemeenteraad? Woensdagavond ben ik naar een vergadering geweest waar dit besproken werd. De opkomst was hoog, maar de meesten kwamen toch vooral uit nieuwsgierigheid. Een kandidaat raadslid stond nog niet op. Toch was het bestuur uit Amstelveen enthousiast over de mogelijkheden. We mochten dromen over hoe ons ideale dorp eruit zou moeten zien. Genoemde onderwerpen konden dan dienen als voorbereiding voor een verkiezingsprogramma. Ik ben benieuwd hoe zich dit verder ontwikkeld. Op gemeenteniveau stem je toch vaak om andere redenen op een partij. Het gaat dan meer om je eigen voordeel. Hoe denken partijen over de weg die door je dorp loopt, over de school van je kinderen, over de speelvoorzieningen, over de geluidshinder van Schiphol, enz. Ethisch kwestie spelen veel minder. Hoewel ze het daar in Amstelveen niet mee eens waren. Je kunt altijd een christelijk, positief geluid laten horen. Over het drugsbeleid, over spirtituele zaken, over jongeren. In 2010 zullen we het weten of de ChristenUnie in ons dorp een zetel heeft verworven.

Verzetsmuseum

Met Laura's klas naar het verzetsmuseum in Amsterdam geweest. Het was een leuk ingericht, niet al te groot museum. De kinderen waren zeer geintereseerd in dit toch moeilijke onderwerp. Ze deden leuk mee met de speurtocht naar antwoorden. Ook de gidsen waren erg enthousiast. Het was leerzaam en toch niet saai.

Batavia outlet

Met mijn ouders ben ik naar Batavia stad bij Lelystad geweest. Het regende de hele dag; dat was natuurlijk niet zo leuk, maar daardoor was het niet druk. We begonnen met een kopje koffie in een gezellig restaurantje, want het was toch best ver rijden. Terwijl mijn vader het VOC-schip en het museum ernaast bekeek, hebben mijn moeder en ik alle winkels bezocht. Tussen de middag ontmoetten we elkaar weer in een Italiaans restaurant, waar we een bol, ciabatta en soep gegeten hebben. In Batavia stad kun je voornamelijk merkkleding, schoenen en tassen van het jaar ervoor kopen. Mijn moeder vond het wel erg gericht op jongeren. Sommige kledingstukken waren flink afgeprijsd, andere dingen vonden we nog steeds erg duur. Helemaal enthousiast waren we over de Kipling winkel. Ik zou er zeker nog wel een keer naar terug willen.

School uitzoeken

Laura heeft haar schooladvies en het bezoeken van de verschillende scholen is begonnen. Vorig jaar is ze mee geweest met Maaike, dus eigenlijk weet ze al naar welke school ze wil, maar het is altijd goed om te vergelijken en ik wil haar dezelfde kansen geven als haar zus. Eerst bezochten we de scholenmarkt. Ze vond het maar saai. Binnen een kwartier stonden we weer buiten met een tas vol folders. We hebben ze samen doorgenomen. De paardenklas had haar interesse en ook tweetalig onderwijs leek haar wel leuk, maar het ene is een te laag nivo en het andere te hoog. Hoe weet je nou naar aanleiding van een open avond of een school leuk is? Iedereen zet zijn beste beentje voor. Er zijn snoepjes om de kinderen te verleiden en er is koffie om de ouders voor zich te winnen. Maar waar moet je op letten? 'Of er een bar is waar je lekkere dingen kunt kopen. Of de leraren aardig zijn. Dat het niet te groot is en je verdwaalt. De reisafstand.' Waarin onderscheid een school zich? De ene richt zich meer op muziek, bij de andere krijg je weinig huiswerk omdat je studie-uren op school hebt. De ene doet veel aan begeleiding, de ander is erg bezig met veiligheid. Tijdens een open avond kun je toch wel een beetje de sfeer proeven. Een dansuitvoering waarbij de meisjes pakjes dragen waar ik mijn kind niet in zou willen zien. De depressieve uitstraling van de lage betonnen plafonds. Een bordje waarop staat: 'Je mag geen kaugom op de vloer spugen', dat zegt wat over de leerlingen, zo'n bordje zou toch niet nodig moeten zijn. Ook praten met andere ouders en leerlingen helpt om een goede mening te vormen, maar uiteindelijk weet je het pas als je er zelf op zit.

Boring

Why's my life so boring, zingen we uit volle borst mee met het populaire liedje Wonderwoman. Het is saai om niet actief betrokken te zijn, om het niet druk te hebben. Al een tijdje probeer ik uit te vinden wat God wil met mijn leven. Een paar jaar geleden hebben we met de gemeente de 40 doelgerichte dagen gedaan, dus ik weet het wel in grote lijnen. Maar ik bedoel meer voor mij persoonlijk, met mijn gaven en talenten en persoonlijkheid. Het is moeilijk om daar specifiek antwoord op te krijgen. Richt je op God, maar tot dusver blijft het stil. Doe wat je hand vindt om te doen, maar je hand vindt niet zoveel als je je terug trekt in je huis.
Bij het vrouwencontact hadden we het over Jezus als Goede Herder. Tijdens het gebed schoot me te binnen, dat ik een schaapje ben dat van de kudde dwaalt en tegen zichzelf zegt: O, vanaf die heuveltop heb je vast een mooi uitzicht, daar moet ik gaan kijken. En o, dat bergweitje in het dal ziet er zo lekker uit, daar moet ik van gaan proeven. Altijd op zoek naar meer. Terwijl Jezus zegt dat Hij me zal leiden naar grazige weiden en rustige wateren, als ik maar dichtbij hem blijf. Dus geduldig blijven wachten en tevreden zijn met wat je hebt.

Afscheid

Fiebel is er niet meer. Onze poes is dood. Gisterenochtend kwam ik beneden en in plaats dat ze me miauwend tegemoet kwam lopen, lag ze in haar mandje te slapen. Ik wist meteen dat het niet goed was. Ze is dus in haar slaap overleden. Ze was al oud, maar gezond, dus het kwam toch nog onverwachts. Achttien en een half jaar heeft ze bij ons gewoond, zolang als wij getrouwd zijn. Ze maakte deel uit van ons gezin. Sjoerd en ik vonden haar toen we op zoek waren naar grenen meubels. In een klein winkeltje in Utrecht lag haar moeder omringt door schattige bolletjes wol en wij waren verkocht. Na zestien weken mochten we haar ophalen. Doordat ze zolang in het nest gebleven was, was het een sociaal en aanhankelijk katje. Sjoerd lag in het ziekenhuis toen ik haar ging halen. Hij heeft haar naam bedacht: Fiebeltje. Ze had een prachtige vacht en zo'n lief karakter. Eigenlijk was het ons eerste kind. Ze vierde zelfs Sinterklaas mee en hoorde er helemaal bij. Totdat onze dochter geboren werd en de poes huisdier werd. Natuurlijk bleef ze heel belangrijk voor ons. Toen we verhuisden, is ze teruggelopen naar het oude huis. Dagenlang hebben we lopen zoeken, posters uitgedeeld, asiels gebeld. Uiteindelijk stond ze gewond mauwend bij de nieuwe bewoners voor de deur. We hebben haar gauw opgehaald en na een operatie was ze al snel weer de oude. Onze tijger. We hebben met z'n allen gehuild om het verlies. De kinderen hebben een tekening en gedichtje gemaakt en de doos versierd waar we haar ingelegd hebben. Nu rust ze in de tuin, waar ze altijd zo graag zat en wij kunnen haar nog een beetje dichtbij ons houden.

Als ik de liefde niet had

In 2006 heb ik 39 boeken gelezen en vorig jaar kwam ik op 43 boeken. Ik weet niet of dat veel is; de meeste mensen zullen ze niet tellen. Maar ik houd een leeslogboek bij. Een keer gekocht in een prachtige boekwinkel in Ermelo, een feestje om daar binnen te zijn. In het logboek kun je een recentie van het boek schrijven, er is ruimte voor citaten die je wilt onthouden, lenen en uitlenen kun je registreren en zo vergeet ik niet meer of ik een boek al eens gelezen heb en welke schrijver ik nog wel eens wat van wil lezen. Het boek dat deze jaarwisseling mee maakte was 'Als ik de liefde niet had' van Linda Nichols. Ik vond de grote verhaallijn wel goed bedacht, maar de kleine gebeurtenissen slecht uitgewerkt. De hoofdpersoon krijgt borstkanker, maar de schrijfster gaat daar zo oppervlakkig overheen, dat het niet reëel is. Het verhaal bleef niet zo goed hangen, zodat ik iedere keer weer opnieuw moest in komen. Ik vond het dan ook niet moeilijk om aan een volgend boek te beginnen.

Workshop koken

Zaterdag waren de oudsten uitgenodigd om bij een echtpaar van onze gemeente (Frans en Trea) een workshop koken te volgen. Het werd gesponsord door een aantal mensen en was bedoeld als bedankje voor hun inzet. Vanaf half twee hebben ze keihard gewerkt om zelf pasta, pesto en andere Italiaanse lekkernijen te bereiden. De kruiden werden vers van de plantjes gescheurd en het stokbrood in bijzondere vormen gebakken. Sommige dingen waren al voorbereid, maar het meeste moesten ze vanaf het begin zelf maken. Er kwam heel veel olijfolie en knoflook aan te pas.
Wij, de vrouwen, mochten om vijf uur aanschuiven en genieten van hun kookkunsten. We begonnen met een heerlijke pittige kruidenboter, die ik zeker ook eens ga proberen te maken. We kregen namelijk alle recepten, keurig gebundeld, mee naar huis. Het voorgerecht bestond uit een torentje van geroosterde groenten (paprika, courgette, aubergine, zoete aardappel) met een Balsamico-dressing ("2 uur staan bakken"). Daarna kwamen er cannelloni's met een vulling van bloemkool en broccoli uit de oven en zijden zakdoekjes met zelfgemaakte pesto met daarbij een salade van radicchio en rucola. Als nagerecht was er een calorierijke, maar overheerlijke chocolademousse, vers fruit en eigengemaakte semi-freddo met praline (ijs). Veel recepten zijn te vinden in de boeken van Jamie Oliver, een aantal was bedacht door de gastheer. Het was een bijzondere ervaring en een gezellige maaltijd. Maar ik denk dat ik vanavond weer in de keuken zal staan.

Spoorwegmuseum

Het Spoorwegmuseum in Utrecht is echt een aanrader, vooral in deze gezellige wintertijd. De prachtige aankomsthal was nog in kerstsfeer met een enorme kerstboom. Na een kopje koffie bezochten we de grote hallen waar overal treinen stonden. Eerst trokken we de schaatsen aan voor een paar rondjes op het kunstijs. Fietsen, zwemmen en schaatsen verleer je nooit. Het was erg gezellig. Daarna aten we erwtensoep met roggebrood. Vervolgens kwamen we langs een tentoonstelling met Fleischmann miniatuur treintjes, wat Sjoerds hart sneller deed kloppen, vooral omdat hijzelf ergens op zolder nog een oude treinbaan heeft staan. We stonden in de rij voor een spannende attractie in een karretje. Ook kregen we een koptelefoon op en liepen we door een oude werkplaats. Verder dwaalden we buiten en binnen langs treintoestellen en andere attributen. Erg mooi was een oude kaartjeskast. Na weer wat gedronken te hebben, mochten de kinderen nog even schaatsen. Vijf uur later gingen we weer naar huis. We hebben echt een leuke dag gehad bij het Spoorwegmuseum.

BEEmovie

Iedereen mocht deze vakantie iets kiezen om te gaan doen. Mijn keus was winkelen en dat hebben we maandag gedaan. Vandaag had Maaike gekozen om naar de film te gaan. Het werd Beemovie, een onschuldige, komische animatiefilm over een bij die kan praten met mensen.