Weekendje weg

De afgelopen dagen verbleven wij in een huisje in Ponyparkcity. Elke dag mochten de kinderen een eigen pony uitzoeken en meenemen naar het huisje. Soms was het een lief dier, maar altijd probeerde het beest zijn berijder eerst uit. Dat liep niet altijd goed af, dan werd het paardje linea recta teruggebracht en ingeruild, want een bijtend of schoppend paard vinden we niet lief. En zo stonden Cherry, Surprise, Macho en Iwan bij ons huis te grazen. Een keer liep het niet zo goed af. Het paard sloeg op hol met Laura er nog op. Hij rende onder een touw door, waar Laura helaas niet onder door paste. Gelukkig stapte ze er na de eerste schrik toch weer heel dapper op. 's Nachts sliepen we niet zo best door al die nieuwe geluiden. We hadden zelfs een muisje, dat Maaike wel graag mee naar huis had willen nemen, maar dat zich niet liet vangen. Elke dag mochten we gratis naar het nabijgelegen Slagharen. Dat was ook erg leuk. Er waren attracties voor alle leeftijden. Met de monorail kon je door het hele park. Maaike en Sjoerd gingen met de kabelbaan. Ook in het reuzenrad overzag je alles. Onbezonnen ben ik met Laura in de Octopus gestapt. Op het laatst gilde ik: Haal me eruit.... Sjoerd maakte met Laura een vrije val van 40 meter. Perplex en een beetje groen stapten ze daaruit. En we hebben ook nog gezwommen. De kinderen wilden eigenlijk niet naar huis, zo leuk vonden ze het.

Vakantie

We genieten van de voorjaarsvakantie. Vakantie is toch wel de afwezigheid van de druk van het moeten. Even niet 's ochtends om zeven uur ons bed uit gejaagd worden door de wekker. Even geen huiswerk in de agenda. Even geen klok die ons verteld wat we moeten doen. Gewoon een beetje keutelen in huis, wat lantefanteren, familie en vrienden bezoeken of een paar uurtjes zwemmen.

Spoorwegmuseum

Het Spoorwegmuseum in Utrecht is echt een aanrader, vooral in deze gezellige wintertijd. De prachtige aankomsthal was nog in kerstsfeer met een enorme kerstboom. Na een kopje koffie bezochten we de grote hallen waar overal treinen stonden. Eerst trokken we de schaatsen aan voor een paar rondjes op het kunstijs. Fietsen, zwemmen en schaatsen verleer je nooit. Het was erg gezellig. Daarna aten we erwtensoep met roggebrood. Vervolgens kwamen we langs een tentoonstelling met Fleischmann miniatuur treintjes, wat Sjoerds hart sneller deed kloppen, vooral omdat hijzelf ergens op zolder nog een oude treinbaan heeft staan. We stonden in de rij voor een spannende attractie in een karretje. Ook kregen we een koptelefoon op en liepen we door een oude werkplaats. Verder dwaalden we buiten en binnen langs treintoestellen en andere attributen. Erg mooi was een oude kaartjeskast. Na weer wat gedronken te hebben, mochten de kinderen nog even schaatsen. Vijf uur later gingen we weer naar huis. We hebben echt een leuke dag gehad bij het Spoorwegmuseum.

Thuiskomst

De tuin is weer op orde, het huis aan kant en de was weer in de kast. Het is tijd om achter de computer te kruipen en wat te vertellen over onze vakantie.

We vertrokken op vrijdag de 13e - nee we zijn niet bijgelovig - vanuit Rotterdam naar Hull. Het begon prima met een buffet vol heerlijke gerechten waar we van genoten. Maar toen het schip eenmaal op zee was, schommelde het zo vervaarlijk dat ik niet wist hoe snel ik in mijn bed moest komen. Dankbaar kwamen we de volgende ochtend aan in Engeland. Na het ontbijtbuffet vertrokken we naar York, een prachtige stad met gezellige winkeltjes. Onze eerste week zouden we doorbrengen in het Lake District. We overnachtten in een luxe stacaravan. De bedden waren niet zo super. Sjoerd stak zo'n twintig centimeter uit, als hij zijn hoofd scheef hield en de harde veren bezorgden ons blauwe plekken. We bezochten vooral plaatsen die te maken hadden met Beatrix Potter. De vrouw die de ondeugende Peter Rabitt en Benjamin Bunny bekend maakte. Ik heb een prachtig dagboek van haar gekocht.
Verder zijn we naar een Laurel en Hardy museum geweest, kneuterig maar liefdevol ingericht door een fan. We hebben natuurlijk een reisje gemaakt met een stoomtrein langs Lake Windermere. We zijn een dag bij Hadrians Wall geweest met vechtende Jacobieten. En er was een soort kleine uitvoering van Madurodam, met huisjes van leisteen gemaakt door een man met MS. Heel knap gedaan, maar ze hadden er meer van kunnen maken. Mijn handen jeukten om iets met zoveel potentie niet aan te kunnen pakken.

Het weer was erg wisselend. De kinderen hebben buiten gezwommen, maar we waren ook blij met de verwarming in de caravan. Op een nacht regende het zo hard, dat ik mezelf al aan een helikopter zag hangen om ons uit de caravan te halen. Sjoerd lachte mijn angst weg. (Ik sla wel vaker door.) Maar toen we de volgende dag weg wilden gaan, bleek er een weg afgesloten te zijn en het park in het dorp stond onder water. 's Avonds hoorden we op het nieuws dat er in het zuiden van Engeland overstromingen waren en mensen door een heli van een vakantiepark waren gered...

De tweede week zaten we in de buurt van Edinburgh. Vanuit de caravan hadden we uitzicht op de zee. Natuurlijk bezochten we het kasteel dat de oude stad domineert. Ook zagen we een kiltweverij in werking. We luisterden naar doedelzakken en bezochten een whiskey distilleerderij, waar Sjoerd graag wat wilde proeven. Helaas kregen we deze week een dringend sms-je of we met spoed naar huis wilden bellen. Mijn opa was overleden. Op zaterdagavond vertrokken we met de boot naar huis. Het stormde bijna, dus ik zag erg tegen de zeereis op, maar wellicht viel het daardoor wel mee. Maandag was de begrafenis, een trieste dag voor onze familie.

Laatste dagen voor vakantie

De laatste dagen van de basisschooltijd waren voor Maaike druk, enerverend en emotioneel. Natuurlijk was er de musical waarin ze straalde. Wat was ik trots op haar - hoe ze met haar hakken over het podium liep, alsof het niet voor het eerst was. Natuurlijk was er weleens gedoe, maar wat een gezellige klas was het achteraf. Nog een ochtendje naar het zwembad en 's avonds een discofeest. Dat was het dan, het definitieve afscheid. Over, uit en voorbij. Laten we nog een keer bij elkaar komen! Zullen we morgen afspreken? We zien elkaar nog wel in de straat of op het nieuwe schoolplein... Maar toch, een fase is afgesloten. Mijn grote kleine meid.
En Laura. Die mag het volgend jaar meemaken. Ze trad ook op. Op de avond van de musical had ze een muziekuitvoering. Wat klonk het mooi zo samen met elkaar en heel dapper stond ze ook alleen op het podium. En op de afscheidsmiddag danste ze met haar vriendinnen voor klasgenoten en ouders. Groot applaus. Mijn kleine grote meid.
Nu is het vakantie en daar gaan we van genieten. Weer of geen weer.