Centerparcs Loohorst

We zijn er even tussenuit geweest naar Limburg. Veel verschillende paddestoelen gezien, heerlijk in het bos gewandeld, vaak gezwommen, lekker gegeten, genoten van de open haard en rustig gelezen. Even ontspannen.

MercyMe - Here with me

Man achter het grote geld

Iemand ooit gehoord van Neel Kashkari? Deze 35 jarige man moet de wereld gaan redden van de financiële ondergang. Een soort Wouter Bos, maar dan 'groter'. De man van 700 miljard wordt hij ook wel genoemd. Met het enorme bedrag worden aandelen gekocht in Amerikaanse banken. Wie is deze man? Waarom krijgt hij de macht over zoveel geld? Hij werd benoemd door de Amerikaanse minister van Financien, Henry Paulson. Ze kennen elkaar uit de tijd dat ze allebei werkten bij zakenbank Goldman Sachs. Er moet vooral snel gehandeld worden, vonden ze. Daarom werd hij interim hoofd van het departement voor Financiële Stabiliteit. Een handige zet, want op deze manier wordt een lang slepende benoemingsprocedure vol kritische vragen omzeild. Collega's van de bank noemden deze man 'The Borg', een afkorting voor cyborg, een bionisch mens. Er is niets bekend over zijn politieke overtuiging. Zijn ouders zijn goed opgeleide Indiase Hindoes. Voor hij trouwde was hij fan van hardrockband AC/DC. Hij woont met zijn vrouw Minal en zijn hond Winslow in Maryland. Wat kunnen we van Neel Kashkari verwachten? Laten we hem op de voet volgen.

Geen tweede N201 langs mijn huis!

Naast ons huis ligt een bussluis. Gisteravond ben ik naar een informatiebijeenkomst in het gemeentehuis geweest over deze bussluis. De gemeente wil de bussluis namelijk opengooien, toegankelijk maken voor overig verkeer. Natuurlijk ben ik daar tegen. En ik gelukkig niet alleen, want er waren meer fanatieke bewoners die hun mening kwamen uiten. Helaas was het geen inspraakavond. De beslissing was al genomen. Maar de wethouder had het zwaar. Hij kon alleen maar wat onbevredigende antwoorden stamelen. Er gaat een proef gehouden worden met paaltjes, waarbij de bussluis in het weekend opengaat voor auto's. Waarom het weekend? Dat is niet representatief. Ook voor kinderen is het onduidelijk wanneer ze veilig kunnen oversteken en wanneer niet. Het is een glijdende schaal natuurlijk. Want wanneer is de proef geslaagd? Bij hoeveel auto's blijft de sluis open? Hoeveel ongevallen zijn er nodig om hem weer dicht te krijgen? De aanwezigen waren vooral boos, omdat er altijd is gezegd dat de bussluis dicht zou blijven. Er staan twee scholen langs de weg. De veiligheid van deze kinderen wordt niet gegarandeerd als er auto's langs razen. Ouders zullen hun kinderen eerder met de auto naar school gaan brengen, want ze kunnen gelijk doorrijden naar hun werk. Wat weer langere files oplevert om de wijk uit te komen. Verder zullen er meer mensen met de auto naar het winkelcentrum gaan, terwijl ze nu met de fiets gaan of via de N201 rijden. Slecht voor het milieu dus.

Ook doorkruist de weg een ecologische zone. Dit kwetsbare natuurgebied herbergt een bunzing, uilen en nog veel meer diersoorten. Hoelang duurt het voordat de bunzing wordt platgereden of dat hij naar een rustigere omgeving verhuisd?

Straks wordt de N201 omgelegd en komt er een knip in de weg ter hoogte van de oversteek bij het Oude Dorp. Bijna niet meer tegen te houden is dan dat de bussluis definitief opengaat. Ik zit niet te wachten op een tweede N201 naast ons huis. Daarom ben ik druk aan het lobbyen. Ik vertel de mensen in de buurt over de verontrustende berichten. Ik ben naar het gemeentehuis geweest en heb iemand contact gezocht met iemand die ik nog van vroeger ken en die een hart voor het milieu heeft, ook heb ik de fractievoorzitter van Groenlinks via de mail ingelicht, wellicht dat de milieubezwaren dit nog kunnen tegenhouden en natuurlijk heb ik een ingezonden brief naar de krant gestuurd. 50.000 euro voor een proef, waarvan niemand weet waarom die gehouden moet worden, dat is dus weggegooid geld. Waarschijnlijk is het vechten tegen de bierkaai. Er is besloten dat het gaat gebeuren en daar moet ik me maar bij neerleggen, maar niet zonder meer. Misschien ga ik nog wel in de bussluis liggen, zodat er niemand door kan...

Genationaliseerde banken

In het laatste der tijden komt er een leider, die macht heeft over alle financiële stromingen. Een man die kan beslissen over de bankrekening van de burger. Dat leek altijd onmogelijk, maar nu de banken genationaliseerd worden en de roep klinkt om mondiale eensgezindheid, is dat niet meer zo ver weg. Het Internationaal Monetair Fonds (IMF) wordt gevraagd stelling te nemen over zaken als het te vergoedden bedrag. Het IMF is een organisatie van de VN en heeft meer dan 80 lidstaten. Ook de wereldbank heeft ongekende macht. Hun rol wordt groter bij deze wereldwijde crisis. In het bijbelboek Openbaring staat dat die leider bij alle mensen: jong en oud, rijk en arm, slaaf en vrije, een merkteken zal laten zetten op hun rechterhand of op hun voorhoofd. Alleen mensen met dat teken zullen kunnen kopen of verkopen. (Op. 13: 16-17) Tweeduizend jaar geleden werd dit opgeschreven. Hoe had Johannes kunnen vermoeden dat er nu al ruim tweeduizend mensen zijn die een ingeplanteerde chip onder hun huid hebben. Discogangers kunnen er hun drankjes mee betalen. Groot Brittannie overweegt hun gevangenen van een chip te voorzien. Het ministerie van Defensie in Amerika wil bij haar soldaten een chip implanteren om hun gezondheid te controleren. Afijn, de techniek is er al. Het hoeft alleen maar in de verkeerde handen te vallen. Maar bang dat onze gegevens op straat komen te liggen hoeven we niet te zijn, want dat is al zo. In enorme databanken zijn onze persoonlijke gegevens opgeslagen. En ons verstoppen om dit te voorkomen kunnen we wel vergeten, want we zijn traceerbaar, overal waar we gaan, door onze mobiel, tomtom en camera's overal om ons heen. Wordt wakker mensen. Het is tijd om te kiezen. Te kiezen voor Jezus, voordat dit ons allemaal overkomt.

Uitspraak

"Ik kan niet begrijpen dat Amerika 700 miljard dollar heeft om Wall Street te redden, maar dat de hele G8 geen 25 miljard dollar kan vinden om de 25.000 kinderen per dag te redden die sterven aan ziektes die je kunt voorkomen."

Bono - U2

Gemeente zijn

Onze gemeente loopt - net als andere kerken - de laatste tijd een beetje terug. Hoe komt dat? Twee gezinnen zijn verhuisd, dat is natuurlijk verloop. Maar verder valt op dat de redenen erg verschillend zijn. De een vindt de preken niet praktisch genoeg, de ander vindt de preken niet diepgaand genoeg. De een vindt de oudsten te star, de ander vindt de oudsten niet streng genoeg. De een vindt de gemeente niet charismatisch genoeg, de ander vindt dat de oudsten een verkeerde aanpak hebben van een probleem en de volgende is het niet eens met het beleid. Ook is er een jong gezin, dat zich nergens bij wil aansluiten. Sommige zijn gewoon verdwenen. Een ander heeft zelfs God vaarwel gezegd. Maar al die uiteenlopende redenen, zijn dat wel de werkelijke oorzaken van de leegloop? Je zult toch nooit een kerk vinden, waar je het 100% mee eens bent. Het is niet mogelijk het iedereen naar de zin te maken. Maar als we ons op God richten, dan is het toch ook niet belangrijk. Dan accepteren we elkaar en nemen we de fouten van elkaar toch voor lief. We weten toch dat we niet perfect zijn. Maar we mogen erop vertrouwen, dat we het beste met elkaar voor hebben. Het getuigenis naar de buitenwereld staat op het spel. 'Hieraan zullen allen weten, dat gij discipelen van Mij zijt, indien gij liefde hebt onder elkaar'. En het getuigenis ten opzichte van de overheden en machten in de hemelse gewesten staat op het spel. 'Opdat thans door middel van de gemeente aan de overheden en de machten in de hemelse gewesten de veelkleurige wijsheid van God bekend zou worden.'
Het gaat niet om ons! Het gaat om God!

win-win situatie

Een dag later werd een jongen uit Maaikes klas betrapt bij het stelen in een supermarkt.

Een vriendinnetje van Laura gaat regelmatig mee naar de jeugdactiviteit van onze kerk. Ze kan maar niet geloven dat ze zomaar mee mag doen en lekkere dingen te eten krijgt, zonder dat het geld kost en dat ze er geen lid van onze kerk voor hoeft te zijn. 'Nou', zegt Laura, 'ze willen natuurlijk wel dat je de Here Jezus leert kennen. Dus eigenlijk is het een klassieke win-win situatie.'

Mes op de keel

Gisteren had een jongen in Maaikes klas een mes op de keel van een klasgenootje gezet. De politie heeft hem uit de klas gehaald. Een schokkende gebeurtenis waar de hele groep van in rep en roer was. In haar klas die nu zo'n drie maanden bezig is, zijn er al twee geschorst. Het respect voor leraren is schrikbarend. We lezen over schietpartijen in Finland. We horen van jongeren die personeel van een winkel opwachten, omdat ze gezegd hebben dat ze niet mogen stelen; van een leraar die neergestoken wordt, omdat hij een jongen de klas uit heeft gezet; van een joelende meningte die een man aanmoedigt om zelfmoord te plegen en door de politie-afzetting heen dringt om een foto te maken van de te pletter gevallen man. Wat gebeurt er om ons heen?
Van de week had ik een interview met een Nigeriaanse man, die naar Nederland is gekomen om te vertellen dat wij God nodig hebben. Ik vroeg hem of de Nederlanders dat zelf niet konden. Hij lachte, maar met felle ogen en grote bewogenheid zei hij, dat de christenen hier denken dat het verkondigen van het Evangelie een advies is, geen gebod. Nederlanders denken dat het geloof slechts een mening is. Als het geloof in God levend zou zijn, dan zou het duidelijk zichtbaar zijn in ons leven en invloed hebben op de samenleving. Een mooie taak voor vandaag, lijkt me.

Citaat

'Wilt u een goed excuus om u asociaal te gedragen?

Zorg dan dat u een ongelukkige jeugd hebt gehad.'

Rikkert Zuiderveld

Angst en vertrouwen

De voorganger zondag zei tijdens zijn preek, dat we niet bang mochten zijn als christen. Het zou betekenen dat we niet voldoende op God vertrouwen. Hmm, is dat zo? God gaf mensen diverse emoties, zoals blijdschap, zelfbeheersing en tevredenheid, maar ook woede, bezorgdheid en angst. Angst is een slechte raadgever. Een emotie die soms zo sterk is dat we erdoor verlammen. Een tunnelvisie krijgen. Maar ook in de Bijbel lezen we over angst. David was bang, zelfs Jezus zweette bloed tijdens zijn angstige uren voor de kruisiging. Angst houdt ons weg bij boze geesten. Het laat ons uitroepen tot God. En ik denk dat het daarom gaat. Bang zijn is niet verkeerd, als we maar met onze angst naar God toe gaan. Dat deden Jezus en David ook. En Hij redde hen uit hun angsten, staat er in Psalm 107. Daar mogen we op vertrouwen.

Boekenbeurs

Zaterdag ben ik met Maaike samen naar Zwolle gereden. Daar werd de jaarlijkse christelijke boekenbeurs gehouden. Dit jaar hebben we vooral met illustratrices gesproken. Maaike was daar zeer geinteresseerd in, omdat ze zelf ook erg van tekenen houdt. Welke opleiding heb je ervoor nodig (kunstacademie) en welk materiaal gebruik je (gouache, aquarel).
We volgden een workshop van Marijke ten Cate, illustratrice van de prentenbijbel, en moesten een stekelbeer, brulkip en papegaai met hangoren tekenen. Laat je fantasie maar de vrije loop. Er waren opvallend veel schattige kindertekeningen te zien. Maar er komt ook een manga tienerstripboek uit, getekend in een Japanse, meer hedendaagse striptekenstijl. Weer een andere manier van tekenen hanteert de cartoonist. Met een humoristische tekening zet hij een herkenbare, actuele situatie neer. Daar heb je weer heel andere vaardigheden voor nodig. Het motiveerde Maaike in ieder geval weer om door te gaan met oefenen.
Na de boekenbeurs zijn we nog op bezoek geweest bij Wim, Ella, Peter en Ellise, die onze gemeente verlaten hebben. Vanuit hun tussenwoning zijn ze verhuisd naar een oud boerderijtje in de buurt van Zwolle. Rust en ruimte straalde de omgeving uit, dat lijkt ideaal. Maar het is hard werken in het huis, waar nog veel veranderd moet worden. Zou ik het kunnen? Mijn boeltje oppakken en elders opnieuw beginnen? Zou ik het willen...

Finale Mona-toetjes wedstrijd

Dit moet ik toch even vertellen. Laura zit in de finale van de Mona-toetjes wedstrijd. Uit 41.000 inzendingen is haar toetje uitgekozen. Samen met 11 andere finalisten mag ze eind oktober naar Mona om haar creatie te proeven en te laten keuren door een deskundige jury. Ze bedacht een blauwe smulsmurfpudding met kokossaus. Als haar toetje wint, zal hij in 2009 echt in de winkel te koop zijn. Reken maar dat wij trots zijn.

Eerste schooldag

De kinderen hebben hun eerste schooldag weer achter de rug. Voor Laura was het de eerste kennismaking met het voortgezet onderwijs. Ze kwamen allebei enthousiast thuis. Maar voor Laura telde dit nog niet echt. De eerste paar dagen houden ze gezellige kennismakingsspelletjes en speurtochten door de school. Vrijdag begint pas de eerste echte schooldag met een zware tas vol boeken voor geschiedenis en Engels.

Tale Kanaans

Laura's vriendinnetje was zaterdag mee geweest naar paardrijden. Eerst vroegen ze of Tessa mocht blijven eten. Dat mocht. Toen vroegen ze of ze mocht blijven slapen. Nu zijn Tessa en Laura al vanaf groep 3 vriendinnen en ik heb al een keer een flinke discussie met haar moeder gehad over het geloof, dus we kennen elkaars standpunten. Zij zijn echt fel anti, en het onderwerp geloof is eigenlijk taboe in onze relatie, maar wij gaan elke zondagochtend naar de kerk.. Dus ik twijfelde. Maar ze gingen het aan Tessa's moeder vragen en het mocht... Daar zat Tessa naast ons in de kerkbanken, wie had dat ooit durven denken. Maar dan ga je toch anders luisteren. "Daar's kracht in het bloed, daar's kracht in het bloed van het Lam..." ???

Het moet goed voelen..

Zaterdag op de braderie in een naastgelegen dorpje gestaan met een kraampje van onze kerk. Sommige mensen gingen aan de andere kant van de straat lopen, als ze in de gaten hadden wat er bij ons 'te koop' was. Maar we hebben toch ook wel een paar gesprekjes gehad, vooral met mensen die al bezig waren met spiritualiteit. Wat het meest opviel, waren de mensen die zeiden ook te geloven. Na wat doorvragen, bleek dat ze het vooral belangrijk vonden, dat het goed voelde. Eén mevrouw deed een beetje geheimzinnig. Ze las een ander boek, waarin meer stond dan in de Bijbel. We hebben geprobeerd de mensen niet te veroordelen, maar toch duidelijk te zijn over wat wij geloven.

Zwevende boeken

Van de week hadden we twee vriendinnen te logeren. Terwijl de meiden met z'n viertjes naar de film 'Wild child' gingen, liep ik een rondje door Villa Arena. Leuke dingen gekocht... Twee theelepeltjes met een thee- en koffiepotje, geurende hartjes voor in een waxinelichtje, maar het leukste vond ik een boekenplank in boekvorm. Helemaal geweldig vond ik dit ontwerp van Irene Klinkenberg & Nicole van Schouwenburg. Het onderste boek, wat dus geen echt boek is, heet The Mystery of the floating piles. Nu nog een plekje vinden om mijn mooiste romans aan de muur te laten zweven.
Ook helemaal enthousiast ben ik over de tableaus van kunstenaar Sid Dickens. Deze met de handgemaakte tegels zijn zo mooi en vallen me steeds op. Ik heb op deze site mijn tegels al uitgezocht en het plekje aan de muur gereserveerd. Alleen nog een zak met geld...

Wat is jouw droom?

Soms moet je tussen alle romans ook een opbouwend, leerzaam boek lezen. Zo las ik het boek 'Durf te dromen' van Mattheus van der Steen. Een buitengewoon inspirerend boek. Hoewel in onze kerk anders gedacht wordt over de manier waarop Mattheus met de Heilige Geest omgaat, maakt hij bijzondere dingen mee. Mattheus gelooft dat de zegen van God op hem rust, omdat hij gehoorzaam is. Gehoorzaam aan de opdracht om zorg te besteden aan de weduwen en wezen en het delen van zijn geld. Hij staat positief in het leven en het positief denken spat van de bladzijden, maar toch is het juist deze positieve energie die me aanspreekt als ik het lees. God heeft goede gedachten over ons. Hij heeft het beste met ons voor. Mijn positieve verwachtingen zijn een beetje ondergesneeuwd door de negatieve realiteit. En de omstandigheden kunnen je soms wat te neerdrukken. Hij vraagt zich af: Heeft de omgeving invloed op jou of heb jij invloed op je omgeving?
Een jongeman met een droom, maar ook met een strategie. Hij heeft een duidelijk plan gemaakt, een pad uitgestippeld, hoe hij zijn visie wil bereiken. Hij verzamelt doelbewust de juiste mensen om zich heen. Maar je kunt toch niet tegen die depressieve broeder of zuster zeggen: Met jou wil ik geen contact, want je hebt geen positieve invloed op mij? Een boek dus om met voorzichtigheid en de bijbel ernaast te lezen, maar waardoor je wel in beweging gezet wordt.

Boekenclub

Voor het groot maken van zo'n merk als Coca Cola heb ik echt bewondering. Ook over de ideeen van het tijdschrift Eva om een boekenclub te beginnen ben ik enthousiast. Voor slechts 2,95 kun je een goed boek lezen. Te beginnen met Gebroken wit van Marianne Witvliet. Nadeel is natuurlijk: wie koopt het boek dan nog in de winkel. Sommige christelijke uitgeverijen geven sindskort een midprice roman uit. In plaats van 21 euro kost deze dan 12 euro. De inhoud is precies hetzelfde; hooguit is de kwaliteit van het papier minder. Maar wie maalt daarom, het gaat toch om het verhaal. Doe mij alle boeken maar voor 12 euro. Ook op 'marktplaats' weten ze tegenwoordig de christelijke roman goed te verkopen. De prijzen zijn niet minder dan in de winkel en dan komt er nog verzendkosten bij. Laat maar zitten. Op de boekenbeurs in Zwolle, gehouden in september, kun je nog weleens wat aanbiedingen vinden. Maar dan is weer de vraag: koop je drie romans in de aanbieding of wacht je op de nieuwste van Lynn Austin, die in november uitkomt. Je kunt je geld maar een keer uitgeven. De keuze wordt steeds moeilijker, want er komen steeds meer goede christelijke (vertaalde) romans op de markt. Let op de Redrose serie, als je van luchthartige, eigentijdse verhalen houdt. Gelukkig heeft onze bibliotheek een hele grote collectie christelijke romans, dus daar kom ik altijd weer blij vandaan.

Blik of glas

Op vakantie koop ik altijd wat leuke aandenken. Dit keer kwam ik thuis met een bundeltje zeephartjes, een mandje en een Coca Cola glas in de vorm van een blikje. Ik vond het echt een origineel idee, maar mijn enthousiasme werd al snel getemperd. Het glas is niet meer zo uniek, want McDonalds geeft het nu cadeau bij een van hun menu's, dus straks heeft heel Nederland zo'n origineel glas in de kast staan. Slim vind ik de mensen van Coca Cola wel om steeds een nieuw collectors item uit te geven.

Coca Cola werd in 1886 door dr. John Styth Pemberton ontdekt tijdens pogingen een medicinaal drankje te brouwen. Zijn boekhouder verzon de naam Coca Cola en ontwierp de letters voor de siroop gemengd met koolzuurhoudend water. Twee jaar later verkochten ze het concept aan een zakenman. Candler maakte de naam Coca Cola groot in de wereld. Ter gelegenheid van de Olympische Spelen in 1928 werd het drankje in Nederland geintroduceerd.

Bedritueel

Wanneer stop je met je kinderen naar bed te brengen? Als ze het zelf niet meer willen? Of trek je de grens als ze naar het voortgezet onderwijs gaan? En hoe ziet het ritueel van naar bed brengen eruit: blijft het bij een kusje of hoort daar nog een gebed bij? Nemen ze die gewoonte die we ze jarenlang hebben voorgedaan vanzelf over of wordt het een persoonlijke keuze om God te zoeken in gebed of kunnen we het loslaten als zij loslaten wat wij zo belangrijk vinden? Ik ben altijd benieuwd hoe dat bij anderen gaat...

Les te leren

Het is altijd makkelijk een ander te veroordelen. Maar met de maat waarmee je meet, zal je zelf gemeten worden. We hebben allemaal onze eigen zwakke plekken. Daarom moeten we mild zijn en zachtmoedig, ziende op onszelf, want we zouden zelf eens in verzoeking komen.

Back in town

Geschokt hoe weinig God te maken heeft met het dagelijks leven van christenen. Huh? Zeker, we zitten elke zondag in de kerk, gaan naar een huiskring, zeggen de juiste dingen. Maar als er keuzes gemaakt moeten worden, zetten we God buitenspel. Wij bepalen zelf wel wat het beste is voor ons. De controle over ons leven houden we liever in eigen hand. En als het leven te zwaar wordt, heeft onze Heer er even niets mee te maken. Wat is het geloof dan waard? Is het kruis realiteit in ons leven of is het een zoethoudertje? Is de kerk gewoon een leuke club mensen waar we bij horen of doet Jezus er werkelijk toe? Zijn we alleen maar blij met onze ticket to heaven of leven we er ook naar? God is genadig, maar Hij laat niet met Zich spotten!

Life's hard

Terwijl de eerste mensen alweer van vakantie terugkomen, blijft het voor ons nog steeds onduidelijk wanneer we weg kunnen. Bij de annuleringsverzekering kunnen we hiervoor niet terecht. We weten inmiddels wanneer mijn schoonvader opgenomen moet worden. De verwachting is dat de operatie een dag later plaats zal vinden. Waar hij na de operatie naartoe gaat, is nog niet duidelijk. Het verzorgingshuis kan zijn tijdelijke plek niet zolang voor hem vasthouden. We hebben wel geleerd om ons geen zorgen te maken, maar alles zoveel mogelijk op ons af te laten komen en pas te reageren als het nodig is. De overige problemen stapelen zich ook op. In de gemeente spelen zeer moeilijke zaken. Op Sjoerd z'n werk is de situatie verre van rooskleurig. De auto is weer terug naar de garage. De wespensteek van Maaike is gelukkig genezen. Vanmiddag fietste Laura tegen een stilstaande auto aan. Gelukkig is zij niet gewond en haar nieuwe fiets is ook nog in orde. De eigenaar van de auto komt vanavond een schadeformulier invullen, want op zijn grijze Audi zitten een paar diepe krassen. Gelukkig zijn we hiervoor wel verzekerd.

Evangelisatie

Wat een regen viel er gisteren naar beneden. Voordat ik in de auto zat, was ik al drijfnat. De wegen waren veranderd in plassen, die hoog op spatten als er een auto doorheen reed. De ruitenwissers konden het watergeweld amper verwerken. Het zicht was slecht. Ik vond het eigenlijk wel eng en was dankbaar dat ik weer veilig thuis kwam.
Ik had een interview in Amsterdam met een echtpaar dat uit Amerika naar Amsterdam gekomen is om hier te evangeliseren. Ik blijf het vreemd vinden. Wat ze hier doen, kunnen ze toch ook in New York doen. Daar zijn toch ook zat mensen die God nog niet kennen? Of moet er dan een Afrikaan naar Amerika om daar het evangelie te gaan verkondigen? En vervolgens een Nederlander weer naar Afrika. Afijn, God heeft hen geleid zeggen ze, dus wie ben ik om daaraan te twijfelen. Laten we in ieder geval allemaal proberen getuigen te zijn in de omgeving waarin we ons bevinden.

Drukte blijft

Vannacht was het weer raak. Opnieuw werd Sjoerd uit bed gebeld. Dit keer had er een tankwagen gelekt en was de vraag of hij een spoor door Nederland achter zich aan had getrokken. Gelukkig viel het mee.
Gisteren is het gips van schoonmoeders arm gehaald. Het zag er goed uit. Mijn schoonvader moet geopereerd worden aan zijn darmen. Wanneer de operatie zal plaatsvinden, horen we volgende week. En de kinderen hebben gelogeerd bij mijn ouders. Ze vonden het er zo leuk, dat ze er wel wilden blijven wonen. Met de boot naar de akker varen en een hut bouwen. Gewoon uit de boot zwemmen in de plas. Achter het huis de paarden borstelen. En natuurlijk uitermate verwend worden.

Giftig gas ontsnapt

Ik was duizelig van vermoeidheid en ook Sjoerd was doodmoe, dus we gingen gisteravond op tijd naar bed. Maar we hadden nog amper geslapen of Sjoerd z'n mobiel verstoorde onze rust. Er was een ernstig incident op zijn werk gebeurd. Een wolk giftige BF3 gas was ontsnapt. Hij sprong in zijn kleren en weg was hij. Gelukkig zijn er geen gewonden gevallen. Als de wolk richting het dorp was gedreven, had het rampzalig kunnen aflopen. Brandweer, politie, pers iedereen was ter plaatse. Om half vier 's nachts kwam hij pas thuis.
De volgende ochtend om acht uur ging de wekker, iets later dan normaal. De kinderen zouden gaan logeren bij opa en oma. Laura wil gaan douchen, maar het water blijft koud. De verwarmingsketel blijkt kapot te zijn. Vanmiddag komt de monteur er naar kijken. Sjoerd gaat straks met zijn vader naar het ziekenhuis om de uitslagen te horen. Hoeveel kan een mens hebben, voordat hij instort?

Kampeerfeestje

Laura mocht een kampeerfeestje geven ter afscheid van de basisschooltijd. Met z'n vijven zouden ze een nachtje doorbrengen in een tent in de achtertuin. Een vriendin uit haar oude klas, een vriendin uit haar nieuwe klas, een vriendin uit een parallelklas, zus Maaike en Laura. Gelukkig konden ze allemaal goed met elkaar op schieten. Eerst werden de plekken verdeeld en de spullen geinstalleerd. Na de barbecue speelden ze hints, waarbij veel gelachen werd en keken ze een film, die net spannend genoeg was. Daarna nog een flinke wandeling om iedereen moe te maken. En toen begonnen we aan de nacht...

Eerst een uur lekker lachen, daarna zachtjes fluisteren, totdat de klink van de deur van de schutting op en neer ging en iedereen in paniek raakte. Vanuit het open raam kon ik hun gesprekken horen. De grote geruststellende zus, een huilende gast. Zo kon het niet. Sjoerd ging even met ze praten. Als ze echt niet durfden, mochten ze ook binnen liggen, maar ze overwonnen hun angst en vielen in een diepe slaap. De volgende ochtend zaten ze om half negen aan het ontbijt. Ze kletsten gezellig en wisten zich prima te vermaken. Ze hadden graag nog langer gebleven, maar ik wilde liever op een goede manier afscheid nemen, voordat de vermoeidheid en chagrijnige buien toe zouden slaan. Vanavond vroeg naar bed.

Grenzen stellen

Soms worden je opvoedkundige vaardigheden een beetje op de proef gesteld. Maaike was gisteren met haar klasgenoten met een boot mee. Het afscheidsfeestje begon om zes uur en zou duren tot elf uur, wat ik al erg lang en laat vond. Om tien uur belde ze op. Het was zo gezellig, of ze ook om twaalf uur naar huis mocht komen? Nou, nee... Ja, maar, we zitten op een eiland en dan moeten we alleen voor mij naar huis. Dilemma dus. Wij zagen de hele groep al boos zijn op haar, omdat zij de spelbreekster was. Aan de andere kant zou ze dan pas tegen enen thuis zijn en dat vond ik echt belachelijk laat. Iemand moet toch grenzen stellen. Dus met pijn in ons buik hielden we vast aan ons nee. Uiteindelijk werd het een kwartiertje later. Daar konden we mee leven. Later thuis bleek dat er nog meer kinderen niet mochten!

Boekentips voor de vakantie

Voor de kinderen is het bijna zover. Na de knallende afsluiting van de jeugd van de kerk, poldersport en zwemmen is Laura helemaal klaar. Maaike gaat vanavond nog varen in een partijboot en mag morgen haar rapport halen. Daarna nog het kampeerfeestje van Laura en dan hebben we eindelijk vakantie. Uitslapen, ontspannen, computeren en vooral lezen.

Hinke was al op zoek naar boekentips voor de vakantie. Op het idee gebracht door haar, heb ik een lijst met boeken toegevoegd aan de rechterkant onder de afbeelding van het boek, dat ik op dit moment lees. Natuurlijk heb ik heel veel tips. Ik ben zelf al boeken aan het opsparen.

Hoewel een boek altijd een persoonlijke keuze is, merk ik dat schrijfsters als Lynn Austin (Ware Liefde/ Eigen wegen), Francine Rivers, Elisabeth Musser (Verborgen antwoorden), Linda Chaikin en Linda Nichols (Zoeken naar Eden) bijna alle vrouwen wel aanspreken.

Hier komen nog wat aanraders: Penelope J. Stokes (Flessenpost), Kristen Heitzmann (Sleutelkind/ Ontmaskerd), Rene Gutterigde (Boe), Karen Kingsbury (Met hart en ziel), Michael Phillips (Op zoek naar het verloren paradijs), Beverly Lewis (over de Amish), Cliff Coon (Gevlochten touw), Judy Bear (Het dagboek van Whitney Blake), Dee Henderson en Tricia Goyer.

Ik hoop dat jullie wat aan deze tips hebben en dat een van deze christelijke romans jullie ook zal aanspreken. Als iemand een ander goed boek wil aanraden, dan hoor ik het graag.

Opa uit ziekenhuis

Vanochtend opa uit het ziekenhuis opgehaald en gebracht naar het verzorgingshuis, waar oma al op hem zat te wachten. Natuurlijk was hij blij dat hij uit het ziekenhuis mocht, want hij voelde zich niet ziek, maar voor hem maakte het weinig verschil, eigenlijk wilde hij gewoon naar zijn eigen huis. Hopelijk gaat hij het naar zijn zin krijgen.

Voorpremiere 'Hoe overleef ik...'

We mochten (gratis) bij de voorpremiere van de film 'Hoe overleef ik mezelf?' zijn. De film was gebaseerd op de populaire boeken van Francine Oomen, die ook in het Tuschinski theater aanwezig was. Na afloop deelde ze handtekeningen uit. Met Monique en haar dochter Naomi, Stephan en zijn dochter Nanja en ik met mijn twee meiden gingen we al vroeg in een auto naar Amsterdam. De film gaat over een meisje dat verhuist van Noord-Brabant naar Groningen, omdat haar stiefvader daar woont. Haar nieuwe klasgenootjes doen onaardig tegen haar en de nieuwe gezinssituatie is ook niet makkelijk. Rosa worstelt met zichzelf. Van een leuk meisje verandert ze in een brutaal meisje dat bv. steelt om er bij te willen horen. Ze verft haar haar rood en ontdekt hoe spannend het is om (illegaal) graffiti te spuiten. Ze wordt verliefd op een leraar en gaat ook naar zijn huis (nooit doen!), waar ze erachter komt dat hij homo is. Natuurlijk komt het op het eind wel weer goed met haar, maar de slechte dingen die ze gedaan heeft, worden goed gepraat alsof het bij de puberteit hoort. Ik raad mensen om hun kinderen niet alleen naar deze film te laten kijken, maar er na afloop over te praten, dan is het verder een goede film. Woensdag komt hij in de bioscoop.

Revalideren

Vanochtend met Maaike oma tijdelijk naar een verzorgingshuis in De Meern gebracht. Ze was dolblij met het kleine kamertje, dat voorzien was van alle gemakken en het personeel, dat voor haar gaat zorgen. Ze had het gevoel dat ze op vakantie ging. Ik hoop dat dat zo blijft. We lieten haar in ieder geval met een gerust hart achter.
Opa heeft vandaag een darmonderzoek gehad, dus nu moeten we op de uitslag wachten, maar dat zal wel pas na het weekend worden.

Musical

Gisteravond was het dan eindelijk zover. De kinderen hadden er maanden voor geoefend: De musical van groep 8A. Laura had de rol van serveerster Bep en speelde in bijna elke stukje mee. Ze zong zelfs een lied samen met serveerster Bibbi. Het verhaal ging over de kaugomballengangsters. Er zaten veel komische uitspraken in. Het decor bestond uit een restaurant met daarnaast een garage, waar ze alles met kaugom aan elkaar plakten. (Lekker goedkoop.) Maar er waren kaugomballengangsters die alle kaugom opkochten, dus er dreigde een tekort. De gangsters hadden een koffer met een gouden handvat, dus toen er twee verdachte individuen met zo'n koffer verschenen, dacht iedereen dat zij het waren. Ze vergaten daarbij dat het echtpaar in het restaurant ook zo'n koffer had. Dus toen de resercheurs verschenen en vertelden dat de gangsters een man en een vrouw waren, viel het kwartje en werden de juiste mensen gearresteerd. Ik was zo trots op Laura. Ik was echt onder de indruk van haar. Ze speelde zo natuurlijk. Het was ook leuk om iedereen in een passende outfit te zien. (Bontjas en hakken of lange leren jas en cowboyhoed; Laura had een zwart rokje aan met een schortje.)

Na de musical traden de leraren op. Daarna waren de ouders aan de beurt, die speelden Idols na. Een geweldig optreden. Ten slotte zongen we een lied en boden we juffen, contactouders en school cadeaus aan. De avond werd afgesloten met een gezellige borrel.

Dagje werken

Maaike heeft een dagje gewerkt bij verhuisbedrijf P.A. van Rooyen. Voor school moesten ze geld verdienen voor een goed doel. Ze kent Peter en Anneke van de kerk en het zijn leuke mensen. Ze kreeg nog meer aanbiedingen, terwijl twee van haar vriendinnen op de laatste dag nog niets hadden. Om kwart voor 9 moest ze op het bedrijf zijn. Ze mocht o.a. voorraad tellen, stickers plakken, papier versnipperen en mee boodschappen doen. Hoewel het best zwaar was zo'n dag werken, vond ze het afwisselender dan school.

Deo Volente

Dan iets voor u die zegt: Vandaag of morgen gaan we naar dat en dat land. Daar blijven we drie weken, we zullen er zwemmen en uitrusten. U weet niet eens hoe uw leven er morgen uitziet! U bent immers maar damp, die heel even verschijnt en dan al verdwijnt. U zou moeten zeggen: Als de Heer het wil, zijn we dan in leven en zullen we dit of dat doen.

Dit staat iets anders in het Bijbelboek Jakobus. Plannen maken doen we allemaal. We kunnen tegenwoordig niet meer zonder agenda. Het is nodig om alles gestructureerd te laten verlopen. Maar de laatste tijd merk ik wel, dat er maar zo iets kan gebeuren wat al je plannen in de war stuurt. Dan moeten we onze plannen los kunnen laten en durven vertrouwen op God.

Opa in het ziekenhuis

Terwijl heel Nederland op z'n kop staat over de fantastische 4-1 score van het Nederlands elftal, staat onze persoonlijke wereld weer in het teken van het ziekenhuis. Gistermiddag was ik in de winkel aan het werk toen mijn mobiel ging. Sjoerd z'n vader was onwel geworden en naar het ziekenhuis gebracht. Snel alles geregeld en weer in de auto naar Maarssen. Gelukkig was Irene met de ambulance meegegaan, zodat opa niet alleen was. Sjoerd is naar Oudenrijn gegaan, terwijl ik bij oma en de kinderen bleef. Omdat ze niet precies weten wat er aan de hand is, moest hij in ieder geval een nachtje blijven. We misten de barbecue ter afsluiting van de huiskringen en konden nog net de tweede helft kijken, samen op de bank.

Project 'hal'

Vanochtend vroeg kwamen er twee mannen van Upstairs om de trap een metamorfose te geven. Twaalf jaar geleden besloten we de trap groen te schilderen, dat paste mooi bij het zeil met groene blokjes. In een ochtend is het veranderd in een prachtige klassiek eikenhouten trap. We zijn er zelf ontzettend blij mee. Nu nog tegeltjes in de gang, laminaat op de overloop en schilderen...

Einde seizoen

De laatste weken voor de vakantie zijn zo hectisch. Allerlei activiteiten vieren hun laatste keer met een gezellige afsluiting. Donderdag gaan we als vrouwen het spel Kaarten op tafel spelen in een prachtige omgeving. Vrijdag komen er drie huiskringen bij elkaar voor een barbecue bij iemand in de tuin. Hopelijk werkt het weer een beetje mee. Een week later op zaterdag houdt de jeugd een sportdag met aansluitend een barbecue. Ook op school worden de laatste dagen leuk afgesloten met een sportdag, een bezoekje aan Artis, zwemmen, survivallen bij Poldersport en niet te vergeten de musical. Tussendoor zijn er nog examenfeestjes, verjaardagen en vaderdag. Het vraagt veel denk- en regelwerk. Verder moeten we ons voorbereiden op de weken dat alles stil ligt. Leuk allemaal, maar tegen de tijd dat we op vakantie gaan, zijn we daar ook echt aan toe.

Rustmoment!?!

Naar de kapper gaan stel ik altijd uit tot het echt niet meer anders kan. Wat vind ik het moeilijk om de controle uit handen te geven. Het wordt meestal net niet zoals ik het bedoeld had. En als het een keer goed gezeten heeft, krijgen ze het nooit weer precies zo. Het is toch handwerk hè. Deze keer besloot ik eens een nieuwe kapsalon te proberen. Tenminste, de kapsalon was niet nieuw, maar ik was er nog nooit geweest. Ik had zo'n beetje een vaste kapster, maar het lag ontzettend aan haar stemming en humeur of ik tevreden was. De laatste keer moest ze naar een feestje en raffelde ze het gewoon af. De maat was vol. Ik belde een ander. Afijn, eerst een rustig gesprekje om de zender en ontvanger op een lijn te krijgen. Toen moest het gewassen worden, mijn gesputter 'dat had ik vanochtend al gedaan' negerend, werd ik naar de wasbak gebracht. Een lichte massage tijdens het shampooen. Terug in de stoel weigerde ik de thee (knip nou maar gewoon, ik moet om drie uur thuis zijn...) en begon de kapster haartje voor haartje te knippen. Als ze praatte, knipte ze niet, maar had ze alle aandacht voor mijn gesprek. Ahhrgh. Na het fohnen knipte ze nog even verder. Ruim een uur duurde deze knipbeurt! 'Wij nemen graag de tijd voor onze klant, het is een soort rustmoment', echoode nog in mijn hoofd na, terwijl ik gestresst naar huis racete om uiteindelijk te laat te komen op de tandartsafspraak voor Laura.

Land zonder grenzen

Er was eens een man met een vreemd snorretje die een verwrongen doel had. Door bepaalde kenmerken te selecteren wilde hij een supermens creeren. We weten allemaal wat dat voor gevolgen had. Nou kan ik hiervoor aangeklaagd worden, want iets vergelijken met de nazi's ligt zeer gevoelig. Dus misschien moet iemand me maar eens uitleggen wat het verschil is met het volgende. Er was eens een groepje mensen die vond dat we een selectie moesten maken welke embryo's wel en welke niet gezond genoeg waren om uit te laten groeien tot een kindje. Ongezonde embryo's worden doodleuk vernietigd. Oke, de selectie gaat nu nog niet om uiterlijke kenmerken, maar het is een hellend vlak. Nu willen we geen kind met een bepaalde ziekte en straks bepalen welk geslacht een kind moet hebben en enz. Zijn wij God? Als in een familie een bepaalde ziekte erfelijk overgedragen wordt, moet je dan niet gewoon zo verstandig zijn en geen kinderen meer krijgen. Nee, we hebben recht op een kind, een gezond kind en wel nu!
De discussie is zo oneerlijk. De progressieven schreeuwen het luidst en zetten de ChristenUnie in de hoek als een stelletje ouderwetse moralisten. Het wordt zelfs een persoonlijke aanval. Het huis van Rouvoet werd behangen met pamfletten. In dit land mogen we geen normen en waarden meer hebben, want 'zij' zijn de baas en willen naar geen ge- of verbod luisteren. Rood licht - daar rijden we doorheen, want we bepalen zelf wel of een kruispunt veilig is om over te steken. De belasting - die lichten we op, want ze hebben geld zat. Euthanasie - we bepalen zelf wel wanneer we willen sterven en degene die dat doen zijn de hedendaagse helden. Wat een samenleving leven we in. Ik ben niet trots op Nederland. Ik hoop dat de ChristenUnie zijn politieke poot stijf houdt, zeker na de knieval over homo's in de partij. Van mij mogen ze het kabinet hierop laten vallen, dan kan Rouvoet met opgeheven hoofd naar huis. Maar ik bid voor een compromis, want liever zie ik ze nog een paar jaar regeren.

Vandaag hebben we de eerste aardbeien uit eigen tuin gegeten.

Eten en gegeten worden

De merels vliegen af en aan om hun jongen in het nest in de rozenboog te voeren. De koolmezen en pimpelmezen weten niet hoe snel ze het eten moeten verzamelen om hun piepende jongen tevreden te stellen. Overal hoor je aandacht vragende jonge vogeltjes kwetteren. Helaas had een klein pimpelmeesje de aandacht getrokken van een vlaamse gaai. Hij joeg door de tuin achter het verschrikte beestje aan. Ik dacht dat die mooie blauwe eikel-ekster een planteneter was. De kinderen waren geschokt door deze korte blik op onze gevallen schepping. Maar die worm dan die in de bek van het dikke mereljong verdwijnt...?

Update

De operatie is goed gegaan en oma heeft weer praatjes. Waarschijnlijk mag ze woensdag weer naar huis.

Ziekenhuis

Gisterenmiddag kregen we een telefoontje van mijn schoonmoeder. Ze lag in het ziekenhuis. Ze had bij de supermarkt een deur tegen zich aan gekregen en was gevallen. Pols en heup gebroken. Ze kon niet in dat ziekenhuis blijven en wist nog niet waar ze heen gebracht zou worden. Wij zijn halsoverkop naar mijn schoonvader gereden, hebben onderweg patat gehaald bij McDonalds en mijn schoonzus meegenomen. We hebben pyjama, tandenborstel en nog wat andere spullen ingepakt, maar eerst moesten we erachter zien te komen waar mijn schoonmoeder naartoe gebracht was. Het ene ziekenhuis zei dat ze naar een ander ziekenhuis gebracht was, maar die hadden haar niet in het bestand staan. Ze zouden me terug bellen. Wat bleek, ze was onderweg met de ambulance. We moesten eerst de auto nog zoeken, want die stond ergens bij de supermarkt. Toen met twee auto's richting Nieuwegein. Ze was net gearriveerd. Haar arm zat inmiddels in het gips. Door de morfine had ze bijna geen pijn. Ze maakte zich druk om van alles en nog wat. Opa zou voorlopig met ons meegaan, dus ook hij moest tandenborstel en pyjama inpakken. Vannacht belde er een verpleger van het ziekenhuis dat de operatie niet doorging. De planning is dat ze aan het begin van de middag geopereerd gaat worden.

Geestelijk ouderschap in praktijk

Vanochtend was ik bij een echtpaar in IJmuiden. Zij is gevlucht uit Iran. Het grappige van het interview was, dat zij in praktijk brachten wat Floyd McClung beschreef in zijn boek. Toen de vrouw een keuze voor Jezus maakte, betekende dat dat ze de islam en haar familie vaarwel zei. Ze verwachtte dat ze nu tot een nieuwe familie ging horen: de familie van God. Maar het was een grote teleurstelling. De Nederlanders hadden muren rond hun hart en de gastvrijheid bestond uit een handje geven en als je geluk had een kopje koffie na de dienst. Ze voelde zich eenzaam en merkte dat veel Nederlanders zich eigenlijk ook zo voelde. Ze zag een gemis aan geestelijke vaders en moeders. Mensen die zich willen inzetten om de ander verder te helpen, die delen in de anders leven. Zij vroeg iemand haar geestelijk vader te zijn en is zelf geestelijk moeder voor diverse mensen, waarvan sommigen nu ook weer geestelijk ouder zijn voor anderen. Een netwerk van relatie, mensen die naar elkaar omzien, aan wie je verantwoording af legt, die delen in jouw leven. Maar hoe 'fijn' het ook klinkt, toch ben ik tevreden met mijn Nederlandse manier van gemeente zijn.

'Ik zie een leger' beschrijft mijn grootste nachtmerrie

Net het boek 'Ik zie een leger' van Floyd McClung gelezen. Hij ziet de noodlijdende kerk en denkt daarvoor een oplossing gevonden te hebben. Vol passie beschrijft hij zijn model voor de nieuwe kerk. Een model gebaseerd op de tekst: Waar twee of drie in Mijn Naam samen zijn, daar ben Ik in hun midden. Kleine, eenvoudige kerken met weinig regels en structuren.
Het is mijn grootste nachtmerrie. Tijdens de Zondag voor de lijdende kerk hoorden we over landen waar christenen niet samen mochten komen, maar waar ze elkaar stiekem in een parkje op een bankje ontmoetten en hun geloof deelden. Zij zouden graag anders willen. Ik vind onze huiskring al te klein. Ik heb veel mensen nodig om meningen mee te delen en andere meningen te horen, om te kunnen discusiëren, om elkaar te scherpen en van elkaar te leren.
Te vaak roept McClung op om de bestaande kerken de rug toe te keren, om geen nieuwe wijn in oude wijnzakken te gieten. 'Steeds opnieuw zullen we een goede reden hebben om de kerk vaarwel te zeggen' en op blz. 43 'Het is tijd om voorbij te trekken aan instituten die niet meer bij de tijd zijn'. Ik denk dat het moediger is om in de bestaande kerk veranderingen door te voeren en dat er meer lef nodig is om samen te werken met mensen die minder voortvarend en anders van karakter zijn dan jij.
Hij wil dat we een voorbeeld nemen aan de apostelen. Maar in hun tijd waren er nog geen andere christenen. Natuurlijk moesten zij eropuit trekken om nieuwe gemeenten te stichten. Tegenwoordig is er in vrijwel ieder dorp of stad zeker één kerk met mensen die Jezus als Heer hebben aangenomen.
Ook het delen van bezittingen, leven in een gemeenschap spreekt me niet aan. Het relationele, afhankelijke, rommelige past bij McClungs karakter, maar ik zit heel anders in elkaar. Ik houd van ordelijk, gestructureerd en georganiseerd. Geef mij maar een kerk zoals in Hoofddorp, Drachten of Lelystad, waar veel mensen komen, diverse talenten en gaven aanwezig zijn en voor alle doelgroepen ruimte is.
Het voorwoord isgeschreven door Henk P. Medema. Hij vindt het jammer dat hij dit boek niet heeft uitgegeven. Ik ook. Er staan echt enorm veel fouten in het boek (Ik word met dt.), dat leidt mij af van het lezen.
Ik deel zijn liefde voor de gemeente. Ook ik zie graag een gezonde gemeente vol passie voor Jezus, met elkaar liefhebbende en in hun geloof groeiende gemeenteleden, die uitreiken naar de ongelovige medemens. Ik ben het met hem eens, dat de kerk minder moet navelstaren en meer van betekenis moet zijn in de samenleving, maar op een heel andere manier dan Floyd McClung beschrijft.

Kringloopwinkelen

Vandaag ging ik op zoek naar een staande kapstok om tijdelijk in de gang te plaatsen voor de visite die morgen komt. De prijzen bij de kringloopwinkels zijn flink omhoog gegaan. Zo'n houten gevalletje uit het jaar nul moest nog twintig euro kosten. Niet dus, dan leggen de mensen hun jas maar even over een stoel. Natuurlijk kon ik het niet laten om nog even tussen de boeken te snuffelen. Ik vond twee exemplaren van Thom Lemmons voor een euro per stuk voor de bibliotheek in de kerk. De timmerman, die het kruis moest maken en Lydia, de vrouw die de vrede vond. Dat was nou weer spotgoedkoop.

Pak maar mijn hand

Laura is weer thuis van kamp. Moe, vies en vol verhalen. Vooral het dagje naar Bobbejaanland vond ze geweldig. Lekker overal in zonder een bezorgde moeder.

Maaike heeft een radio-cd-dvd-speler voor haar verjaardag gehad. Ze heeft een cd-tje van Nick en Simon gekocht en nu horen we de hele dag 'Kijk omhoog' en 'Rosanne'. Maar het klinkt leuk.

Trouwdag

Vandaag is onze trouwdag. Negentien jaar geleden liep ik in een witte trouwjurk door de kerk en gaven we elkaar het ja-woord. Veel tijd om erbij stil te staan hebben we niet. Vandaag en gisteren is de stucadoor de gang en het trapgat aan het bewerken met spachtelputz. Maaike kwam vanmiddag thuis met haar vriendinnen om alvast haar verjaardag te vieren. En vanavond is er huiskring. Maar van Sjoerd kreeg ik vanochtend een lieve kaart en ook de familie is het niet vergeten.

Schoolkamp

Laura is op kamp. Vanochtend hebben we haar uitgezwaaid. Vier dagen blijft ze weg. Ze had er enorm veel zin in. Ze verblijven in kampeerboerderij Ons Thuis in Ommel. Er staan veel leuke dingen op het programma. Zwemmen, bonte avond, levend stratego, naar Bobbejaanland. Ik doe mijn best om het vooral leuk te vinden voor haar, maar ik zal haar erg missen en ben blij als ik haar vrijdag weer in mijn armen kan sluiten.

Nacht van Gebed

Gisteravond was de Nacht van Gebed. Van tevoren hebben we er veel bekendheid aan gegeven. Het stond zelfs op de voorpagina van een van de kranten. We hebben christenen persoonlijk benaderd via mail, hyves of gewoon in gesprekken. In de gemeente een dvd laten zien. Afijn, gisteravond was het dan zover. We begonnen om tien uur met zo'n vijftien mensen. In de loop van de avond druppelden er nog meer binnen. De meesten toch wel van onze eigen gemeente. Hoe later het werd, hoe meer mensen er weer afhaakten. Zelf ben ik om twaalf uur weggegaan en dat voelde alsof ik de vervolgde christenen in de steek liet. Zij kunnen niet beslissen om uit de gevangenis te stappen. In de tijd dat ik er was, heb ik indrukwekkende verhalen gehoord. We begonnen de avond met zingen en danken. Daarna keken we naar een verhaal over Iran. Vervolgens was er een meneer met een indrukwekkende oproep uit Israel/Gaza. Hij wilde geen medelijden, geen bewondering voor hun moed. Hij wees op Jezus en wilde dat we Zijn voorbeeld zouden volgen. Dat we de moslims niet zien als vijanden, maar hen liefhebben. De gebeden tuimelden over elkaar heen. Er was zoveel om voor te bidden. Ook de lijst van Open Doors hielp daarbij. Na het gebed zongen we nog een lied. Ongeveer vijf mensen hebben het de hele nacht volgehouden. Sjoerd is om vier uur nog gegaan voor de laatste twee uurtjes. Bijzonder dat er op zoveel plaatsen tegelijk bij deze vervolgde christenen is stil gestaan. Dat moet wel gevolgen hebben...

Opwekking

Vanochtend was het zo ver. De wekker om zeven uur gezet, want om acht uur wilde ik vertrekken naar Opwekking in Biddinghuizen. Alleen Maaike ging mee. We waren er op tijd om nog een kopje koffie te kunnen drinken bij de groep van onze gemeente. Daarna met elkaar naar de grote tent. Voor de spreker had ik niet zo vroeg op hoeven staan. Hij had het over tongentaal en ik was het absoluut niet met hem eens. We hebben dan ook de samenkomst eerder verlaten. Maaike was met een aantal jongeren naar het tienerprogramma. Rond het middaguur verzamelden we bij Hans en Dorien in de schaduw om ons boterhammetje op te eten en gezellig te kletsen. Maaike, haar vriendinnetje Laure en ik gingen wat eerder naar de boekentent om daar wat rond te snuffelen. Maaike heeft een leuk armbandje gekocht. Daarna wilde ik naar de grote tent om een goed plaatsje te vinden, want Don Moen zou optreden. We zaten ongeveer op de achtste rij precies in het midden. Een prima plek, maar het was wel ontzettend warm. Het optreden van Don Moen was echt fantastisch. Hij zong vooral de wat rustigere nummers vanwege de hitte. Na afloop kon je nog een handtekening vragen en hem even spreken. Vorig jaar had ik er spijt van dat ik niet even met Brian Doerksen had gesproken. Nu werd ik daadkrachtig in de rij gezet door Heidi en Tjetty, die al mijn bezwaren weg poetsten. Je moest namelijk een CD kopen en het bonnetje laten zien, anders mocht je niet in de rij, maar ik had zijn CD's thuis al... Tjetty kocht een CD en zorgde voor het benodigde bonnetje, Heidi zorgde voor pen en papier en Timo maakte een mooie foto. Natuurlijk een geweldig moment.
Daarna gingen we weer op huis aan. Onderweg belden we of Sjoerd en Laura al gegeten hadden. Ze wilden juist op de fiets stappen om bij de snackbar te gaan eten. Dus wij zijn er ook naartoe gegaan en we hebben elkaar daar getroffen. Ook zij hadden een leuke dag gehad, gewoon gedaan waar zij zin in hadden. Iedereen blij.

Behang krabben

Buiten is het 25 graden, maar binnen moet hard gewerkt worden. Het behang in de hal moest eraf. Binnenkort komt er spachtelputz op, net als in de huiskamer. Ook de trap zal een metamorfose ondergaan. Van groen naar eikenhout.
Na een dagje krabben, hebben we onszelf getrakteerd op een heerlijke barbecue-maaltijd.

Afrader

Het gebeurt me echt vrijwel nooit, maar vandaag heb ik een boek weggelegd, voordat ik het uit gelezen had. De roman Laatste afscheid geschreven door Lisa Samson vond ik zo vreselijk, dat ik niet verder kon gaan. Allereerst de korte afgeknepen zinnen die lezen alsof je iedere keer opnieuw in het verhaal moet komen. Verder buitelen de vergelijkingen over elkaar heen. ("Mijn adem blijft steken als een vlieg in een spinnenweb." "Net als een vervuilde golf op het strand.")Toen en nu lopen telkens onaangekondigd in elkaar over. Het zou een christelijk boek moeten zijn, maar de eerste 38 bladzijden merk ik daar niets van. En dan het verhaal... De man van hoofdpersoon Pearly overlijdt. Hij krijgt een beroerte en valt met zijn gezicht in de aardbei-banaan jellypudding. Je kunt het grappig vinden, maar dood is niet grappig, dus waarom zo banaal? Voor mij hield het echt op toen ze hem ging scheren om zijn baard te bewaren. Het idee vond ik zo luguber, dat ik niet verder kon lezen. Nu heb ik alleen geen boek meer om lekker mee in de tuin te zitten...

De gemeente een pretpark?

Wat is het nut van een pretpark, vroeg ik me zo af. Pret maken natuurlijk. Een dagje plezier hebben. Maar waarom zou je in een attractie gaan waar je eigenlijk niet in durft? Ben je dan trots op jezelf, omdat je je eigen angst hebt overwonnen? Ik voelde me geen ander mens toen ik met bibberende knietjes uit de Octopus stapte. En heel veel mensen zijn me voor gegaan, dus je bent niet eens uniek als je het gedaan hebt. Is het voor mensen die uitdaging, avontuur en spanning nodig hebben? In een pretpark kun je die op een veilige manier vinden.
De meeste pretparken hebben attracties in allerlei moeilijkheidsgraden. Van de aloude draaimolen tot de rollercoaster waarin je over de kop gaat. Zou het ook zo in de gemeente moeten zijn? Ik wil de kerk niet vergelijken met een pretpark. Maar zou er in de gemeente niet voor iedereen wat wils moeten zijn? Uitdaging in ons geloof voor de durfal en wat rustigers voor de behoudendere types. De conservatieven onder ons hoeven niet mee te doen aan een discussie als ze daarvan in de war raken. De actievelingen hoeven niet deel te nemen aan een saaie bidstond als ze hun gebedsleven liever anders invullen. Is daar ruimte voor in één gemeente?

Weekendje weg

De afgelopen dagen verbleven wij in een huisje in Ponyparkcity. Elke dag mochten de kinderen een eigen pony uitzoeken en meenemen naar het huisje. Soms was het een lief dier, maar altijd probeerde het beest zijn berijder eerst uit. Dat liep niet altijd goed af, dan werd het paardje linea recta teruggebracht en ingeruild, want een bijtend of schoppend paard vinden we niet lief. En zo stonden Cherry, Surprise, Macho en Iwan bij ons huis te grazen. Een keer liep het niet zo goed af. Het paard sloeg op hol met Laura er nog op. Hij rende onder een touw door, waar Laura helaas niet onder door paste. Gelukkig stapte ze er na de eerste schrik toch weer heel dapper op. 's Nachts sliepen we niet zo best door al die nieuwe geluiden. We hadden zelfs een muisje, dat Maaike wel graag mee naar huis had willen nemen, maar dat zich niet liet vangen. Elke dag mochten we gratis naar het nabijgelegen Slagharen. Dat was ook erg leuk. Er waren attracties voor alle leeftijden. Met de monorail kon je door het hele park. Maaike en Sjoerd gingen met de kabelbaan. Ook in het reuzenrad overzag je alles. Onbezonnen ben ik met Laura in de Octopus gestapt. Op het laatst gilde ik: Haal me eruit.... Sjoerd maakte met Laura een vrije val van 40 meter. Perplex en een beetje groen stapten ze daaruit. En we hebben ook nog gezwommen. De kinderen wilden eigenlijk niet naar huis, zo leuk vonden ze het.

Vrijmarkt

Met koninginnedag hebben we dit jaar gekozen om niet op het kleedje te zitten. Je moet altijd zo enorm vroeg op staan om een goed plaatsje te bemachtigen. Nu konden we rustig uitslapen en hebben we langs de kleedjes van anderen gelopen. We hebben niet veel gekocht. Sommige dingen kregen we zelfs gratis van mensen die graag naar huis wilden. We kwamen thuis met een stel video's, een groot prikbord, paardenspullen, een tas, een skateboard, een bordspel en tijdschriftrekken. Het was erg gezellig. Maar we misten wel het voldane gevoel als je zelf gestaan hebt, dus wie weet volgend jaar weer...

Springwedstrijd

Wat waren we trots op onze dochter. Laura deed voor het eerst mee aan een springwedstrijd. Ze koos het moeilijkste paard van stal: Gipsy. Ze droeg zwart-witte wedstrijdkleren en glimmende laarzen. Eerst mocht ze buiten oefenen, maar dat verliep niet vlekkeloos. Het paard stopte voor de balken en gooide haar er zo af. Het oefenen is belangrijk om aan het paard te laten zien wie de baas is. Als het paard eenmaal weet dat er niet met de berijdster te dollen valt, gehoorzaamt hij. Het was ontzettend spannend of ze het paard onder controle zou krijgen. Ze reed de bak in en wij zagen al dat de hindernissen niet zo lagen als bij het oefenen de dag ervoor, maar de medewerkers zeiden dat het goed was. Totdat de bel ging en tijdens de wedstrijd nog van alles veranderd moest worden. Maar toen liet ze zien dat ze het paard echt onder controle had, want ze liet hem draaien, lopen en springen. Hij deed precies wat ze wilde. Helaas raakte ze een balk. Ze behaalde de tweede plaats.

Klompen of drugs?

Gisteren met de bus naar Amsterdam geweest voor een interview in The Shelter van Tot Heil des Volks. Eerst een sightseeing door mijn eigen dorp, daarna een stadstour door de hoofdstad van Nederland. Ik ontmoette er twee meisjes uit Australie die een jaar vrij af hadden genomen om op een bijzondere manier de wereld rond te reizen. In Amsterdam werken ze in het cafe van de hostel en evangeliseren ze onder de internationale gasten. In ruil daarvoor krijgen ze gratis onderdak en eten. Voordat ze naar Nederland kwamen, dachten ze in termen als klompen en tulpen. Hun beeld van Nederland was wel veranderd. Nu noemden ze: drugs en prostitutie. Niet zo positief dus. Wel positief vond ik dat ze zo makkelijk over Jezus praatten. Ze schaamden zich daar niet voor. 'Dan zouden we ontkennen wie we zijn.' Het hele interview komt in de Uitdaging.

Horton: meer dan een tekenfilm

Met de kinderen naar de film Horton geweest. Wat een bijzondere film. Het ging over het olifantje Horton, dat leefde in de jungle. Op een dag kwam hij een spikkel tegen waar geluid uit kwam. Er was leven op die spikkel. Maar niemand geloofde hem natuurlijk. Hij kreeg het voor elkaar om contact te leggen met de burgemeester van Who-ville. Ook daar dachten ze dat de beste man gek geworden was. Zolang je het niet ziet, voelt of hoort, bestaat het niet, zei mevrouw Kangaroe beslist en ze hitste de hele dierenpopulatie op om Horton gevangen te nemen en hem te laten zweren dat er geen leven was op de spikkel. (Nou, dit fragment zou je zo op de nacht van gebed kunnen draaien...) Natuurlijk deden ze er in Who-ville alles aan om te bewijzen dat ze wel bestonden, want anders zou het het einde van hun beschaving betekenen.

De paralel was misschien onbedoeld, maar als christenen beweren dat er leven buiten onze aarde is, dat er een God is die over ons beschikt (zoals de olifant beschikte over de spikkel), dan vinden veel mensen dat een belachelijk idee. Kunnen we God bewijzen? Hij laat Zich zien, in de ingewikkelde processen van het leven, in de natuur, in het leven van christenen, in de Bijbel. Bewijzen genoeg, maar je moet het wel willen zien, je moet ervoor open staan.

Don Moen: He never sleeps

Don Moen op Opwekking

'I'm so happy, I'll do the Dance of Joy', zei Balki uit Perfect Strangers altijd als hij ergens heel blij over was. Ik heb ook de dance of joy gedaan, want DON MOEN KOMT NAAR OPWEKKING. Ik had het al gehoopt, omdat hij in het land was. Het duurde lang voordat het programma van de pinksterconferentie bekend was en ja hoor.. Bingo. Vorig jaar stond Brian Doerksen als hekkensluiter geprogrammeerd. Ik vind hem de allerbeste songwriter en zanger, vlak daarna komt Don Moen. Dit jaar treedt hij dus op maandagmiddag op. Geweldig! Ik ben er zeker bij.

Lijdende kerk

Soms loopt een dag helemaal anders dan je van tevoren gedacht had en dan besef ik weer dat ik het leven niet onder controle heb. Vanochtend onverwachts vergadert over de Nacht van Gebed en de Zondag van de Lijdende Kerk, waaraan we in onze gemeente voor het eerst willen meedoen. Hoe krijgen we mensen betrokken bij onze vervolgde broeders en zusters die zo ver van ons heerlijk warme bed lijken?

Geldmuseum

Dit weekend was het weer museumweekend. Gratis of met korting een museum bezoeken. Ik had een lijstje samengesteld en iedereen mocht punten geven. Het museum met de meeste punten zouden we gaan bezichtigen. Het werd het Geldmuseum in Utrecht. Sjoerd en ik wilden de kinderen de gulden en het kwartje laten zien waar wij 'vroeger' mee betaalden, maar die vonden we alleen verwerkt in een vloer. Voor de kinderen was het echt erg leuk. Ze kregen een pasje om spellen te doen, waarmee ze geld konden verdienen. Een echte bloemenveiling, een quiz over salarissen, hard werken als orgelman of gewoon gokken. Op het eind konden ze een aantal items uitprinten met het verdiende geld. Zo hadden ze een bankbiljet met hun eigen portret gemaakt, stond er een foto in een krant over geld en kregen ze een persoonlijke levensloop over de keuzes die je maakt in verband met geld (sparen of uitgeven). In de fabriek waar het echte geld geslagen werd, was helaas niemand aan het werk. Al met al was het een geslaagde middag.

Gastles

Vandaag moest Sjoerd een gastles geven bij Maaike op school. Maaike vond het geweldig en trots wees ze het lokaal waar hij moest zijn. Sjoerd was enorm zenuwachtig. Een collega en hij waren uitgenodigd om wat te komen vertellen over het werk en de fabriek. Later zal de klas op locatie komen kijken. Natuurlijk verliep het prima.

Sponsorloop

Eindelijk kon vandaag de sponsorloop van Laura doorgaan. Door sneeuw, kou, regen en wind werd het de laatste keren steeds weer afgelast. Zwaar was het wel, maar uiteindelijk heeft ze tien rondjes gelopen. De opbrengst is bestemd voor Kika, kinderen met kanker.

1 april

Vorige week kregen we bericht van Laura's school dat ze over willen gaan op schooluniformen. Ik vond het wel een goede grap en vulde op het formuliertje in dat ik het er wel mee eens was. Met de All Stars gympen, Eastpack tassen en Bjorn Borg onderbroeken is er toch al uniformiteit onder de jeugd. Maar vandaag bleek dat er heel veel ouders erg boos hebben gereageerd en het ook niet konden waarderen toen ze hoorden dat het een 1 april grap was. De juffen en meesters reageerden terug door vandaag allemaal in zwart-witte kleren te verschijnen. Pas dus op vandaag, want er ligt zomaar een goede grap op de loer.

God geeft ons het beste wat de hemel ons kan bieden en wij vragen om iets anders.

Larry Crabb

Zomertijd

Vannacht krijgen we een uurtje minder nachtrust. Om twee uur moeten we de klokken in huis verzetten naar drie uur. Door de tijd tegen de zomer te verzetten blijft het 's avonds een uur langer licht. Anders zou het eind juni om half vier 's ochtends al licht worden en om half tien 's avonds al donker.
De zomertijd is bedacht door William Willett. Hij schreef in 1907: "Gedurende de helft van het jaar schijnt de zon al een paar uur als wij nog liggen te slapen en gaat ze al onder als we thuiskomen van ons werk. Waarom zetten we de klok in die periode niet vooruit?" Eerst werd zijn idee belachelijk gevonden, maar twee jaar na het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog werd het toch ingevoerd. Het scheelt enorm veel in elektricteitskosten.
In Nederland gold de zomertijd van 1916 tot 1945. Pas in 1977 werd het weer ingevoerd, vanwege de oliecrisis.
Sinds 1980 begint de zomertijd op de laatste zondag van maart en sinds 1996 eindigt het op de laatste zondag van oktober.
Bron: KNMI

Witte pasen

Geen witte kerst, maar een witte pasen. De kinderen konden een sneeuwpop maken van de hoeveelheid sneeuw die in de tuin gevallen was.
Eerste Paasdag zijn we zoals gebruikelijk naar de (kerk)dienst geweest om de opstanding van de Here Jezus te vieren.
Op tweede Paasdag kregen we 's avonds de familie te eten. We hadden een lopend buffet gemaakt. Natuurlijk stopte onze oven ermee net op het kritieke moment dat de 'kip onder de hoed' erin moest. Gelukkig mochten we de oven bij de buren gebruiken. Verder was het erg gezellig.

Goede Vrijdag

Beelden uit The Passion of the Christ (Kijkwijzer: 12 jaar)
Het lied 100% wordt gezongen door Gerald Troost

Een momentje voor mezelf

Vrijdagmiddag heb ik weer in de evangelische boekwinkel gestaan. Moeilijk om je dan te beheersen. Ik heb een boekje van Max Lucado gekocht, uitgegeven door Ark Boeken. De titel is: Cappuccino. Ik was onder de indruk van de prachtige vormgeving. Op de kaft staan zegels en letters die er bovenop liggen. In het boekje vind je verschillende papierpatronen en sfeervolle foto's. Koffiekopjes, koffiebonen en koffievlekken. Citaten, bijbelteksten en uitspraken in verschillende lettertypes. En natuurlijk staat Max Lucado garant voor een boeiende reflectie. En dan, na hard gewerkt te hebben in het huishouden, zet ik een heerlijk kopje koffie, om te genieten van het boekje.

Uw vriendelijkheid zij alle mensen bekend - (Filip. 4: 5)

Sommige mensen zijn van nature vriendelijk. Andere mensen moeten daar wat meer moeite voor doen. Ik zag dat tijdens een hardloopwedstrijd onder de juffen van school. Nadat ze doodmoe de eindstreep gehaald hadden, had de een nog oog voor de leerlingen, terwijl de ander genoeg had aan zichzelf. Voor mij komt het ook niet vanzelf. Na een evangelisatie-actie ben ik uitgeput van het opzetten van mijn vriendelijke gezicht. Ik draag geen maskers, maar toch moet ik een knopje omzetten om aandacht te hebben voor de mensen om me heen. Ik ben niet onvriendelijk, maar in mezelf gekeerd.
Pas las ik ergens dat iemand bewust tijd vrij maakt in zijn agenda voor vriendelijkheid. Tijd om iets attents te doen, om iets positiefs te doen voor een ander. Een bemoedigend kaartje sturen, geld aan een goed doel over maken, een telefoontje naar een eenzaam gemeentelid of een keer koken voor de Alphacursus. Bewuste vriendelijkheid betoond aan onze buren, aan onze gezinsleden en aan onze gemeenteleden.

Palmpasen: Jezus op een ezeltje...

Vanochtend mocht Laura een 'kleuter' helpen bij het maken van een Palmpasen-stok en daarna hebben ze een korte optocht door de wijk gelopen. Wie weet nog wat Palmpasen is? In groep 8A wist slechts een kind het antwoord..

Gisteren hebben we bij het winkelcentrum mensen gevraagd of ze nog wisten wat Pasen betekende. We hebben de antwoorden gefilmd voor de Paasdienst. Het was best representatief. Sommigen hadden niets met Pasen en wilden niet eens antwoorden. Voor een jongeman betekende het alleen maar een dagje vrij. Bij een ander ging het vooral om gezelligheid. Een meisje was jarig en vierde dat na de Paasbrunch. Een mevrouw combineerde een kerkbezoek met eieren zoeken. Een andere mevrouw raakte in de war met Goede Vrijdag. En een meneer ging er eens goed voor staan en vertelde precies wat het inhield: De wederopstanding van Jezus Christus.

Dynamische diensten

Door het lezen van het boek 'Is er nog nieuws?' van Rick Nieman krijg je een kijkje achter de schermen bij het RTL nieuws. Wanneer is iets eigenlijk nieuws, wie bepaalt dat en hoe brengen we dat nieuws? Je leert de man die ons elke avond aankijkt en toespreekt wat beter kennen.

Maar het meest interessant om te lezen vond ik dat er goed is nagedacht over de manier waarop het nieuws wordt gebracht. In gedachten wordt een fictief gezin genomen: Esther en Peter. Zij zijn eind dertig, begin veertig en hebben een MBO-niveau. Hij werkt fulltime en zij parttime. Ze hebben twee kinderen en wonen in een huis met tuin en gaan twee keer per jaar op vakantie, een keer kamperen in Frankrijk en als het mee zit een keer op wintersport. Bij het brengen van het nieuws wordt deze doelgroep geadresseerd.

Verder is er uitgezocht wanneer het nieuws beter onthouden werd. Als het wordt voorgelezen, als er beelden bij zijn of als er steekwoorden op een groot scherm worden aangewezen. In genoemde volgorde bleef het gebrachte nieuws het beste hangen.

Om het programma dynamisch te houden, zijn er live gesprekken met correspondenten en is er een afwisseling van lange en korte berichten.

Ook is er ingevoerd dat er wordt 'geadverteerd' door in andere programma's en van tevoren alvast te vertellen welke onderwerpen er komen.

Waarom vertel ik dit nu allemaal?

Omdat wij er als christenen veel van kunnen leren, hoe wij onze samenkomsten invullen. Wij willen toch ook dat een preek blijft hangen en dat een dienst dynamisch is?

Is het dan verkeerd om na te denken over wie er in de zaal zitten, waar ze staan in hun geloof, welk effect de boodschap op hun leven heeft?

Is het niet leuk als iemand zelf komt vertellen hoe iets die week gegaan is, of welk thema komende bijbelstudie behandeld gaat worden.

Werk met een powerpointpresentatie om punten te benadrukken of beelden te laten zien.

Sommige mensen zijn wars van deze commerciele manier van denken, maar we hoeven toch niet zelf het wiel uit te vinden? Ons doel is niet meer kijkcijfers, maar wel meer harten voor de Heer.

Complimenten

Bedenk wat lof verdient - (Filip. 4:8)

Iedereen verlangt naar waardering. Het gevoel niet gewaardeerd te worden, is een van de oorzaken van een burnout. Relaties komen onder de druk te staan door het ontbreken van waardering. Taken worden zwaarder als er geen waardering is. Veel dingen nemen we aan als een vanzelfsprekendheid. Maar het is zo makkelijk om even ‘dank je wel’ te zeggen tegen het personeel in de winkel dat jouw kleding moet terughangen, ook al krijgen ze daarvoor betaald. Om aan het eind van het seizoen de kringleider te laten weten, dat je het waardeert dat hij elke week de studie voorbereid heeft. Aan je kinderen dat je het waardeert dat ze meehelpen met de afwas of hun kamer opgeruimd hebben. Aan je ouders dat ze altijd voor je klaar staan. De lijst is oneindig. Als iemand zich gewaardeerd weet, doet hij zijn taken met plezier. Als iemand zich gewaardeerd voelt, groeit zijn zelfvertrouwen. Een blijk van waardering kan een kaartje zijn, nadat je bij iemand gegeten hebt. Het kan door een doosje bonbons te geven aan opa en oma als de kinderen bij hun mochten logeren.
Zoek naar gelegenheden om complimenten te geven en je waardering te laten blijken.

In gedachten bij opa

Gisteren heeft Laura zich laten inschrijven voor het voortgezet onderwijs. Gelukkig had ze voldoende Cito-score voor de school waar ze naartoe wilde. Helaas kwam haar vriendin drie punten te kort.

Vandaag zou mijn opa jarig geweest zijn als hij nog leefde. Van de zomer is hij overleden. Een moeilijke dag voor mijn oma. Gisteren ben ik met haar naar het graf geweest om er wat bloembolletjes achter te laten. Je weet dat hij daar niet is en je kunt altijd en overal aan hem denken, maar toch voelt het goed dat er een speciaal plekje is, waar je naartoe kan gaan, om even bewust stil te staan bij wie hij was en je gedachten te laten gaan over hoe het was.

Uit de Bijbel

Spreek geen kwaad van elkaar (Jak. 4: 11)

Een roddel zegt meer over jezelf dan over een ander. Je zoekt steun van je gesprekspartner ter bevestiging van je eigen mening. Geroddel maakt partijschap en ondermijnt de eenheid binnen een kerkelijke gemeente of vereniging. Vooral als het geroddel gaat over iemand die een zichtbare taak uitvoert. Het is moeilijker, maar eerlijker om naar diegene persoonlijk toe te gaan om je kritiek te uiten.
Je onderkent een roddel als je iets zegt, wat je nooit zou zeggen als diegene er bij zou zijn. Je beschuldigt iemand, terwijl hij of zij zich niet kan verdedigen. Daarom is het laf. Achteraf houdt je een naar gevoel over aan het gesprek. De sfeer was negatief.
Bovendien is het voor de gesprekspartner nooit zeker dat er de volgende keer niet over hem of haar gepraat wordt. Hoe kun je de ander dan jezelf toevertrouwen.
Als je merkt dat de ander roddelt, probeer dan het gesprek een andere kant op te sturen. En als je zelf merkt, dat je de neiging hebt om kritiek over iemand te uiten, bidt ervoor en bespreek het openlijk met je gesprekspartner. ‘Stop me als ik over die en die ga praten.’
Praat liever over je eigen gevoelens, gedachten en relatie met God. Dat is opbouwend.

Goede raad

Te vaak kom ik niet-christelijke goede raadgevers tegen die adviezen geven die rechtstreeks uit de Bijbel komen. Nu heb ik een aantal Bijbelse leefregels in een stukje van zo'n tweehonderd woorden gezet. Hier volgt de eerste.

Houd vrede met alle mensen - (Rom. 12:9)

Een aanzienlijk deel van de dag brengen mijn kinderen door op school. Dat betekent dat ik de opvoeding moet delen met een juf of meester die een grote invloed heeft op mijn kind. Alle ouders willen het beste voor hun kind. In de loop der jaren is de houding van ouders erg veranderd. Vroeger kreeg een kind nog een klap na - als het straf had gehad, want ‘hij zal het wel verdiend hebben’. Tegenwoordig zeggen juffen en meesters het leraarschap overspannen vaarwel, omdat ze geïntimideerd werden door ouders die het ergens niet mee eens waren.
Natuurlijk vind ik dat mijn kind gehoord moet worden en niet achtergesteld mag worden. Als uit de verhalen van mijn thuisgekomen kind blijkt, dat het onrechtvaardig behandeld is, voel ik als moeder de boosheid opborrelen en wil ik meteen mijn recht halen.
Meestal zijn er twee kanten aan een verhaal en is het niet zo zwart-wit als het op het eerste gezicht leek. We mogen er vanuit gaan dat de juf ook het beste met ons kind voor heeft. Natuurlijk zullen we het niet over alle normen en waarden voor honderd procent eens zijn. En natuurlijk moeten we voor ons kind opkomen. Maar over het algemeen is de juf niet de vijand, maar staat ze aan onze kant. Houd haar dan ook te vriend. Als er dan echt wat is, kun je samen zoeken naar een goede oplossing.

Stormachtig

Vannacht werden we wakker van de harde wind en hagel die tegen ons huis beukten. Vroeger vond ik het altijd heerlijk om dan onder de dekens te kruipen. Maar bij ons vorige huis zijn de dakpannen van het dak gewaaid, dus hoe veilig is een huis eigenlijk?

Ook in de nieuwsberichten stonden meldingen van omgewaaide bomen, een gevel eruit, dak eraf, ramen stuk, stoplichten omver, verkeersborden verbogen. Het vliegverkeer op Schiphol ondervindt veel hinder van de harde wind.

Ik was benieuwd hoe hard het nu eigenlijk gewaaid heeft. Ons dorp heeft een prachtig eigen weerstation, waar iemand de metingen actueel en accuraat op bijhoudt. Om 3.19 uur werden er windstoten gemeten van 23.7 m/s, dat staat gelijk aan storm. De temperatuur zakte van elf graden naar zeven graden Celcius om 3.51 uur. Opvallend vond ik ook dat de wind bij ons bijna altijd uit het (zuid- of noord-) westen komt en dus zelden uit het oosten. Ik moest ook denken aan de Bijbeltekst uit Johannes: 'De wind waait waarheen hij wil; je hoort zijn geluid, maar je weet niet waar hij vandaan komt en waar hij heen gaat. Zo is het ook met iedereen die uit de Geest geboren is.’