Ach, die goeie ouwe tijd...

Vroeger toen zaten we op vrijdagavond gezellig met z'n vieren een film te kijken met chips erbij. Vanavond gaat Laura naar een verjaardagspartijtje, een disco. Maaike gaat naar de jongerengroep van de kerk, Impuls. En Sjoerd gaat op (werk)bezoek bij iemand van de kerk. En dan blijf ik alleen over... op de bank met een zak chips...

Verslaafd aan Otrivin

Ik ben een Otrivin-addict... Ik ben verslaafd aan de neusspray en nu krijg ik pillen om af te kicken. Het is namelijk niet gezond om het langer dan een week te gebruiken. Maar het werkt zo direct. Gisteravond probeerde ik het eerst met Nasacort, een medicijn dat ik eigenlijk moet gebruiken. Om half een lag ik nog worstelend naar adem te snakken en tevergeefs te proberen niet te snurken. Een keer Otrivin en ik slaap als een roos.

Een maaltijd zonder Otrivin betekent smaakloos eten. Bovendien staat kauwen en tegelijk ademhalen niet erg netjes. Voor een feestje eerst een spraytje Otrivin, want tijdens een gesprek steeds met papieren zakdoekjes zwaaien is onhygienisch. En van te veel snuiten krijg je weer zo'n kapotte neus. Afijn, Otrivin verlichtte mijn leven.

Maar het mag niet meer van de KNO-arts. Hij schreef me Celestone voor. Als iemand het kent, hoor ik graag hoe het beviel. Eerder heb ik het meteen teruggebracht naar de apotheek. De bijsluiter - die moet je ook niet lezen - vertelde zulke afgrijselijke dingen dat ik het zeker weten nooit zou slikken. Maar nu stond ik er weer voor. Mijn moeder gebeld, die zei dat ik de dokter moest bellen, die zei dat ik de KNO-arts moest bellen, die zei: "Dan neem je het toch niet, maar ik schrijf het niet voor niets voor." Maar ik bel ook niet voor niets. Hij moest me gerust stellen. 'Ach mevrouw het stelt eigenlijk niets voor. Gewoon een ontstekingsremmend pilletje, dat van die kanker en tuberculose moet u zich maar niets van aantrekken. En ook dat levensbedreigende virus is niets om u zorgen over te maken.' Maar ik heb mijn tranen weggeslikt en ook het pilletje voor mijn eigen bestwil. Nu maar wachten tot mijn slijmvliezen tot rust gekomen zijn en de Rhinocort gaat werken, dan kunnen de zakdoeken weer in de kast.

Herfst

Het tuinzitje is weer schoongemaakt en opgeruimd. De tuin laat zijn herfstkleuren zien. Nog wat lage, late zonnestralen. Tijd om weer eens naar het bos te gaan om de herfstgeuren op te snuiven, paddenstoelen te zoeken, kastanjes, eikels en beukennootjes te verzamelen. Ik vind de herfst een heerlijk jaargetijde.

Geen godsdienstles meer op basisschool?

"Alle basisscholen krijgen een acceptatieplicht van leerlingen. Godsdienstonderwijs is geen zaak van de staat. Het wordt als een extra buiten schooluren gegeven en betaald door ouders die daar prijs op stellen."

Een piepklein berichtje in de krant naar aanleiding van de plannen van het kabinet gepresenteerd op Prinsjesdag. Lees ik nou de verkeerde kranten of heeft niemand hier nog op gereageerd? De anti-religieuze minister Plasterk pakt de kinderen de godsdienstles af! Geen uitleg meer over het christelijk geloof, geen bijbelverhalen meer, maar tijdens aardrijkskunde horen ze wel over het geloof in de oerknal en de evolutietheorie. Mensen blijf alert! Stuur een mail naar minister Plasterk dat u het er niet mee eens bent.

Gesprek, gebed

Soms heb je een interview waarbij iemand vertelt en ik schrijf, soms moet je wat meer moeite doen om de informatie eruit te krijgen, maar af en toe heb je ook een interview dat meer op een gesprek lijkt. Dan ben ik oprecht geinteresseerd in het verhaal en leer ik er zelf ook wat van. Dat was bij Siebren Verburg zo. 'Zaai uw zaad in de morgen en laat uw hand tegen de avond niet rusten, want gij weet niet of het ene gelukken zal of het andere, dan wel of beide tezamen goed zullen zijn.' Deze tekst uit Spreuken past precies bij deze duizendpoot. Hij werkt altijd op de achtergrond. Hij organiseert concerten, beheert diverse webshops en is eigenaar van twee boekwinkels. Lijkt me geweldig leuk. Dit interview was voor Manna-Vandaag.
Ook het interview gisteren met Jan Wolsheimer valt in de categorie van een gesprek. Hij heeft het op zijn hart gekregen om een gebedswinkel te starten middenin de winkelstraat in Woerden. Een visionair met gevoel voor mensen. Bij bidden met mensen ben ik altijd voorzichtig, want stel dat het niet uitkomt en diegene raakt teleurgesteld... Hij noemde dat dwaze hoogmoed. God bepaalt of Hij een gebed verhoort. Wij moeten gewoon beschikbaar zijn. We zijn niet verantwoordelijk voor de uitkomst. Deze andere kijk hierop gaf me rust. Dit interview verschijnt in oktober in de Uitdaging. Het is trouwens al het tweede interview over gebed. Dat heeft een positieve uitwerking op mijn eigen gebedsleven.

Boekenbeurs

Vandaag met Maaike naar de christelijke boekenbeurs geweest. Laura ging liever naar de paardrijwedstrijden en heeft daar een bijzonder leuke dag gehad. Wij reden op en neer naar Zwolle en hadden daar een gezellige dag. Heerlijk om daar rond te lopen, te praten, te kijken. Echt genieten om nieuwe dingen te horen, zoals Johan Schotanus die eerlijke producten inkoopt en waar ik me als christen dus niet hoef te storen aan Boeddhabeelden (zie eerder bericht over de wereldwinkel). Fantastisch om kadootjes te krijgen, zoals bijvoorbeeld een luistercd, een pen, een zaklantaarn - gewoon zomaar. Geweldig om prachtige romans goedkoop op de kop te kunnen tikken voor de bibliotheek in de kerk. Leuk om iemand te ontmoeten die ik van naam ken, maar nooit gezien had. En heel enthousiast ben ik over een nieuwe serie Redrose romans. Het dagboek van Whitney Blake van Judy Baer waarover ik eerder al enthousiast was, bleek bij die serie te horen. Nu heb ik Flessenpost van Penelope J. Stokes aangeschaft en als tie net zo goed is... Al met al weer een leuke dag geweest. Volgend jaar weer.

Prayer station

Begin van de week had ik een interview voor www.manna-vandaag.nl met Lammy Dekkers, oprichtster van het begrip Prayer Station en de Levend Evangelie Gemeente in Aalsmeer. Ik herinner me dat ik daar als tiener heen ging, om eens mee te maken dat de mensen naast hun stoelen stonden te dansen. Een vol evangelische gemeente dus. Dat merkte ik ook aan de termen die mevrouw Dekkers gebruikte. We zijn allebei gelovig, maar ze sprak bijna een andere taal. Bolwerken die geslecht moeten worden door aanhoudend bidden en vasten. Het terrein dat afgebakend moest worden door allerlei dingen uit te spreken en grond die geclaimd werd door er een rondje omheen te lopen. Toch gebeuren er bijzondere dingen. Elke dinsdag staan er verschillende christenen op de dam en bij het centraal station in Amsterdam. Ze dragen schorten met de tekst 'bidden helpt'. Mensen storten hun nood uit en raken aangesproken door de kracht van het gebed. Mensen komen tot geloof, worden praktisch geholpen en doorverwezen. Bidden helpt. Geloven wij dat ook?

Ogen vol tranen

Er gebeurden vandaag bijzondere dingen in de gemeente. Ik kan niet alles vertellen, want het gaat over andere mensen. Maar het is zo gaaf als mensen vol overgave een keuze maken om God te willen volgen, als iemand beslist om zich te laten dopen, als een meisje haar vriendinnetje dat gepest wordt, vertelt dat ze wel wat waard is in Gods ogen of als een ongelovige partner wil deelnemen aan de Marriage Course. Dat is veel om voor te danken.

Martin Brand

Gisterenavond trad Martin Brand op tijdens het jeugdweekend in onze gemeente. Maaike was dit jaar uitgenodigd voor het hele weekend, dus zij was er al eerder. Laura mocht alleen naar het optreden en haar vriendin Lola ging ook mee. Er gebeurde bijzondere dingen tijdens dat concert. Martin Brand was open, oprecht en ging in op gevoelens die leefde onder de aanwezige jongeren. Niet hij stond in de belangstelling, maar door alles heen wees hij op God. Hij zong liederen uit zijn eigen repertoire, maar ook veel Opwekkingsliedjes, waarbij de hele zaal uit volle borst mee zong. Teksten die we wel vaker zingen op zondagochtend, maar door zijn praatje erbij, raakte de woorden harten. 'Nog voordat je bestond, kende Hij je naam... Hij wacht alleen nog maar totdat jij komt.."

Zware last

Kom maar naar mij, jullie die vermoeid zijn en onder lasten gebukt gaan, dan zal ik jullie rust geven. Neem mijn juk op je en leer van mij, want ik ben zachtmoedig en nederig van hart. Dan zullen jullie werkelijk rust vinden, want mijn juk is zacht en mijn last is licht.

Tien kilo woog Maaikes rugtas exclusief gymspullen...

Vertrouwen op God

Maaike is weer terug van kamp. Het was erg zwaar geweest. Doodmoe, lijkbleek met roodomrande oogjes kwam ze thuis. Maar ze heeft er veel van geleerd. En ik ook. Je kunt niet voorbereid zijn op alles in dit leven. We willen zo graag overal controle over houden. Maar er gebeuren nou eenmaal dingen die je niet kunt voorzien. Belangrijker is om te leren vertrouwen op God.

Brugklas en kennismakingskamp

Alsof je ineens een drempel overstapt in een andere wereld. De deur achter je dicht trekt en nooit meer terug kan. Naar de middelbare school, het voortgezet onderwijs, is echt een grote stap. Ineens word je geacht groot te zijn en dingen te kunnen die je nooit eerder gedaan hebt. Dat zal mijn fout wel zijn in de opvoeding. Zelfstandig worden ja. De weg vinden in een enorm gebouw, zelf je tas inpakken, op tijd opstaan. Oke. Maar zelf je tent opzetten... Natuurlijk heb je nog nooit een tent opgezet, daar zijn ouders toch voor? En buiten dat, wij hoeven het ook niet te doen, want de tent staat altijd al klaar. En zelf koken... Het is toch vanzelfsprekend dat ik de aardappelen op tafel zet? Bovendien vind ik het afgieten van kokend heet water veel te gevaarlijk voor een meisje van twaalf. Op de fiets naar Loosdrecht... Je hebt nooit twintig kilometer hoeven fietsen, voor zo'n afstand pakken we toch de auto. Ineens wordt er zoveel van je verwacht.
Ook mag je mee helpen op de creche. En mag je mee met het jeugdweekend van de kerk. Hoor je bij de groep ECg-jongeren. Ach, het zal best wel lukken, maar dat het zo'n enorme sprong was, daar was ík niet op voorbereid!

Moe, vies, maar tevreden en enthousiast

Laura is op kamp geweest met de PGU (Protestante Gemeente Uithoorn). Meer dan dertig kinderen reisden af naar Loon op Zand. Bij kampeerboerderij 't Kraanven hebben ze twee nachten geslapen, althans, een paar uur op bed gelegen. Ze deden nachtspellen in het bos, zaten bij een kampvuur met verhaal en hielden een bonte avond. Verder hebben ze zoveel leuks gedaan dat ze er niet over uitgepraat raakt. Haar vriendin Eline mocht ook mee. Het is leuk om te zien dat deze kerk zoveel activiteiten ontwikkeld om de jeugd betrokken te houden. Complimenten voor de leiding die alles zo goed geregeld had.

Werk van Maaike tentoongesteld

Dit weekend vindt er in Fort aan de Drecht een bijzondere tentoonstelling plaats. Deelnemers van de Stichting Crea zullen hun eigen werk laten zien. Ze tonen een brede collectie bestaande uit schilderijen, beeldhouwwerken, steenvormen en sieraden. Ook Maaike doet mee aan deze expositie. Ze heeft twee werkstukken ingeleverd, een prachtig lijkende Garfield en Blue uit een tv-serie. Het is zeker de moeite waard om een kijkje te nemen. Zaterdag- en zondagmiddag is de galerie open.

Free hugs

In Edinburgh liep ook een groep rond die 'free hugs' uitdeelden. Wij vroegen ons af waarom ze dat deden. Hun antwoord was: Why not? Juan Mann is er mee begonnen om het leven van iemand op te vrolijken en het is wereldwijd overgenomen. Ook Amsterdam heeft meegedaan. Zelf ben ik niet zo huggerig, maar ik kan de actie wel waarderen.

Weer naar school

Voor Laura is de school weer begonnen. Enthousiast komt ze thuis. Ze heeft huiswerk! Geweldig interessant vindt ze groep 8. De tweede dag is ze al wat teleurgestelder. Ze heeft haar huiswerk al tijdens de les gemaakt. Daarom heeft ze maar wat ander werk meegenomen.

In de vakantie hebben Maaike en Laura een hondenuitlaatservice opgezet. Er werd een poster gemaakt en aan lantaarnpalen opgehangen, een folder bij hondeneigenaren in de bus gedaan en een t-shirt betekend, waarmee ze rondliepen als reclamemiddel. Het moesten wel kleine honden zijn, want voor grote zijn ze een beetje bang, vooral nadat er een naar Laura's arm hapte. Wij wilden al opbellen en vragen of ze onze Deense dogs wilden uitlaten. Maar het is geen onderneming om uit te lachen, want ze zijn heel serieus.
Inmiddels laten ze een stuk of vijf honden uit. Ze krijgen soms een snoepje, soms geld, maar meestal doen ze het vooral voor hun eigen plezier. Met een hond zijn ze aan het wennen om hem binnenkort drie keer per dag uit te laten als de baasjes een weekendje weg zijn. Een hele verantwoordelijkheid. Ze moeten er speelafspraakjes en leuke dingen voor ontzeggen. Maar ze blijven volhouden. Een leerzame hobby.

Braderie

Zaterdag met mensen van onze kerk op de braderie in De Kwakel gestaan. Het eerste uur lukte het nog wel om te blijven glimlachen, maar het wordt steeds moeilijker als mensen met een grote boog op je kraam heen lopen of als je iemand aanspreekt die roept 'O, evangelisch, nee dank je'. Een mevrouw had 'mygod' op haar t-shirt staan, dus ik zei: dan bent u bij ons aan het goede adres, wij hebben het ook over God, maar ze keek me vernietigend aan. Evangeliseren is niet makkelijk. Dat bleek ook, want het laatste blok was er niemand om achter de kraam te staan. Het waren vooral de mensen van de evangelisatiewerkgroep die mee werkten. Alleen voor de kinderwerkjes waren nog mensen enthousiast te krijgen, mensen met een roeping.
Na de braderie gingen we naar Maarssenbroek. Mijn schoonmoeder vierde haar verjaardag met een etentje bij de Chinees. Heel lekker en gezellig.

Bioscoop

Vanmiddag zijn Maaike en Laura met Laure en Dion naar de film ratatouille geweest. Ze vonden het een leuke film. Tessa en ik hebben ondertussen een kopje koffie/thee gedronken in een cafeetje naast de bioscoop en gezellig bijgekletst.

Ons gezin verbeeldt

In Groot-Brittannie werd mijn oog telkens getrokken naar een serie prachtige beeldjes, gemaakt door Susan Lordi. Elk beeld had een prachtige omschrijving. Ik heb net zo lang gezocht tot ik iets vond wat bij ons hoorde. Dit is het geworden.


Together
For those who have found their true partner in love and life

Sisters by heart
Celebrating a treasured friendship of sharing and understanding

Wil je meer zien van deze artieste, klik dan op Willow Tree.

Hut bouwen

Een week met kiespijn. Gisteren naar mijn eigen tandarts geweest. Hij maakte de kies schoon en besloot in een gulle bui het gat zonder verdoving weer dicht te gooien. Terug bij af. Gelukkig nam de pijn in de loop van de avond wat af, maar het einde is nog niet in zicht.

De kinderen mochten vandaag timmeren en bouwen, want ik had ze opgegeven voor het huttenbouwen bij de Speel Mee week. Aan het eind van de dag hadden ze een prachtig bouwwerk gemaakt.