Opwekking

Gisteren ben ik zoals elk jaar een dagje naar Opwekking geweest, samen met mijn kinderen, een vriendin en haar kinderen. Een groot deel van onze gemeente was er al. Dat was heel gezellig zo met elkaar. Ik vind het altijd een geweldig idee om met allemaal gelovigen bij elkaar te zijn. Vooral het zingen met zoveel stemmen is magnifiek. Helaas vond ik de zangleider zeer onbijbels bezig. Hij toverde een paar speelkaarten tevoorschijn en maakte toen een grapje waarmee hij eigenlijk zei: zij zijn zondig, dus ik mag het ook zijn. Vervolgens vertelde hij wanneer hij had leren zingen in tongentaal en hielp de aanwezigen bij het uitoefenen van deze omstreden gaven door met z'n allen in tongentaal te gaan zingen. Doe uw mond maar open en maak klanken. Niets over de Heilige Geest, nee maak maar gewoon klanken en whauw.. u spreekt ook in tongen...
Indien er in tongen spreken, laten het er twee, ten hoogste drie zijn (geen 15.000), ieder op zijn beurt (niet allemaal door elkaar) en laat een uitleg geven (gemist zeker). 1 Kor. 14: 27
Gelukkig hoorde ik meer kritische geluiden hierover.
Wigle Tamboer deed de Woordverkondiging over de gelijkenis van de talenten. Denk niet dat je niets waard bent, en als je vijf talenten hebt, denk dan niet dat je er wel zes moet hebben. Het sprak iedereen wel aan.
's Middags was er een concert van Brian Doerksen, de reden dat ik op maandag ging, want eigenlijk had ik me na het verkeersfiasco de vorige keer, voorgenomen nooit meer op de laatste conferentiedag te gaan. Het concert was geweldig! Ik miste nog veel nummers, maar ja, als je zoveel goede nummers hebt gemaakt... Geen amusument, maar aanbidding, en zing niet alleen de woorden, maar maak ze ook waar in je leven, zei Brian. Aanbidding is niet alleen zingen, maar je levensstijl. Niet iedereen waardeerde zijn praatje, maar zijn muziek destemeer. Na afloop liep ik bijna tegen hem op en ik wist niets te zeggen...

Brian Doerksen in het land

Luilak

Vannacht was het luilak. Vroeger had ik nog nooit van die traditie gehoord, maar nu we hier wonen des te meer. Jongelui lopen de hele nacht te gillen en maken zoveel mogelijk herrie, bijvoorbeeld met een toeter. Dat hoort erbij. Maar daarnaast gooien ze met eieren en meel tegen je ramen of smeren je auto in met ketchup en mayonaise. Probeer dat er maar eens af te wassen. Een onrustige nacht dus. We zijn er dit jaar genadig vanaf gekomen.
Gelukkig hebben de kinderen er geen last van gehad. Maaike is natuurlijk doodmoe van het kamp. Afgepeigerd kwam ze gistermiddag thuis. Ze zat vol verhalen, want ze had het heel erg leuk gehad.

De tuin staat er prachtig bij. In het voorjaar is alles nog zo fris groen.

We hebben ook alweer de eerste oogst aardbeien op brood gegeten.

De ideale echtgenoot is hij die begrijpt wat zijn vrouw niet zegt.

Achttien jaar geleden liep ik in een witte trouwjurk het gangpad van de kerk door om mijn ja-woord te geven aan Sjoerd. Nog geen spijt van gehad! Veel van onze vrienden hebben het niet gehaald of vechten nog om hun relatie te behouden. Wat is het geheim van een goede relatie? We zijn allemaal verschillend, maar leven met iemand die op jezelf lijkt is ook niet ideaal. De manier waarop we ruzie maken? Met servies smijten, elkaar een week lang dood zwijgen of rustig afkoelen en dan uitpraten. Humor? Elkaar uitlachen of met elkaar lachen. Onze relatie met God? Biddend bij Hem komen of in gebed elkaar de les lezen. Liefde en haat liggen zo dichtbij elkaar. Misschien is het wel genade van God dat we nog bij elkaar zijn. Hoewel achttien jaar geen lustrum is, willen we het toch vieren. Gezellig met zijn viertjes naar een Grieks restaurant aan de Amstel.

Op 22 mei 1995 gingen we ook naar de Griek om onze trouwdag te vieren. Ik was hoogzwanger en we maakten al grapjes dat de verloskundige flauw zou vallen van de knoflookadem. De volgende dag begonnen de weeën en werd Maaike geboren. Twaalf jaar wordt ze alweer. Een grote meid waar we heel veel van houden en ontzettend trots op zijn. Morgen gaat ze op kamp. Drie dagen zonder haar. Wat zal ik moeten slikken als ik morgen de bus uitzwaai. Gelukkig hoef ik haar niet zomaar los te laten, maar mag ik haar overgeven in Gods hand. Toch zal ik de Heer op mijn knietjes danken als ze weer veilig thuis is.

Dankbaarheid en enthousiasme

De fietstocht was erg geslaagd. Het was prima weer: weinig wind en droog. Mijn hart liep over van blijdschap en dankbaarheid. Iedereen die zich aangemeld had, was er. We konden op tijd starten. De kokers hadden hun best gedaan. Alle fietsers waren enthousiast en riepen: volgend jaar weer of voor herhaling vatbaar.

Hemelvaartsdag

Een collega van Sjoerd nam afscheid aan de telefoon: 'Goede hemelvaart'.
'Nou', antwoordde Sjoerd, 'dat gaat gebeuren, maar nu nog niet.'

Fietstocht

Al dagen zijn we bezig met de organisatie van een fietstocht op hemelvaartsdag. Weken was het prachtig weer. Tot het omsloeg. Vanochtend moesten we de beslissing nemen of we het zouden laten doorgaan of niet? Ondanks alle weermannen en -vrouwen die we hebben geraadpleegd, kunnen we niet in de toekomst kijken. De voorspellingen zijn niet goed, maar niemand kan ons zeggen of het morgenochtend om tien uur regent. En dan zegt de Heer: Wees niet bezorgd. De Vader weet wat gij nodig hebt. Wees niet bevreesd, klein kuddeke. Dat gaf rust. Het is geen garantie voor mooi weer, maar regen of zonneschijn: Hij is erbij. We konden een beslissing nemen.. en ons gaan voorbereiden, want we gaan ervoor. Het gaat door!

Levensveranderende actie

Gooi een steen in de vijver en het water vormt kringen die steeds groter worden. Een vergelijking die nu al twee keer naar voren kwam tijdens een interview. Mensen die iets beginnen en daarmee grote invloed hebben op anderen. Ze verbeteren levensomstandigheden, helpen mensen praktisch en vertellen over God. Handen en voeten geven aan het Evangelie. Geen druppel op een gloeiende plaat, maar daadwerkelijke verandering. Verandering van omstandigheden, verandering van het hart. Hebben de dingen die ik in mijn leven doe invloed op anderen? De dingen die ik zeg, verandert het iemands hart?

Het wonder van bekering

Gisteren sprak br. H.M. Postma bij ons. Een inspirende spreker met een bijzonder levensverhaal. Hij vertelde dat hij gebeden had of God iemand op zijn pad wilde sturen die hij over Hem kon vertellen. Prompt ging de telefoon. 'U kent mij niet en ik ken u niet, maar ik heb uw telefoonnummer gekregen, want ik wil graag meer van God weten.' Een jongeman met een verlangen naar de Heer. Een wonder? Als u de Heer erom vraagt, kunt u verwachten dat Hij u zal gebruiken. Nu moet ik bekennen dat mijn gebeden meestal wat egoistischer zijn. Toch mochten we ook in onze gemeente een aantal bekeringen meemaken. Het zijn bemoedigingen die we nodig hebben in deze wereld waarin het aantal gelovigen steeds kleiner lijkt te worden. En als die bemoedigingen uitblijven, moeten we er misschien om bidden. Willen we dat God ons gebruikt om Zijn koninkrijk te bouwen? Dan kunnen we wonderen verwachten.

Op schoot

Vandaag was het moederdag. Ontbijt op bed met speciaal voor mij uitgezochte en zelfgemaakte cadeautjes. Ook voelden we ons dankbaar dat we onze eigen moeders nog hebben. Ik werd moeder toen mijn eerste dochter twaalf jaar geleden geboren werd. Inmiddels een grote meid die bijna naar het voortgezet onderwijs gaat. Toch moet ze ook af en toe haar emotionele tank bijvullen. Wat is het geweldig dat God zichzelf daarmee vergelijkt. Zoals iemands moeder hem troost, zo zal Ik u troosten. Een intiem moment.

Manna-vandaag

Er is een nieuwe site gelanceerd: www.manna-vandaag.nl. Een christelijke site met nieuwsberichten, interviews, bijbelstudie, een marktplaats, de mogelijkheid om contact te leggen met andere christenen en nog veel meer. Een veelzijdige site met allerlei informatie die voor christenen interessant is. En ik mag er ook aan meewerken. Om de week verzorg ik een interview voor manna-vandaag, dus zet hem bij uw favorieten.

Zo zoo

Wat hebben krokodillen, leeuwen, bosijsvogels, haaien en slangen met elkaar gemeen? Ze leven in Burgers Zoo. Woensdag reisden we met oma af naar Arnhem. We hadden gratis treinkaartjes voor de kinderen en kortingsbonnen van Page voor het park om de financiele pijn wat te verlichten. De reis duurde zo'n drie uur, eerst met de auto, dan met de trein, overstappen op CS Utrecht, vervolgens met de bus. Om een uur of elf waren we er om te beginnen met een kopje koffie. De jungle is mijn favoriet. Er vliegen prachtige vogels rond verscholen tussen de planten met enorme bladeren. Oma ging voor de aquaria en ook de kinderen zaten met hun neus tegen de dikke ruiten om zich te vergapen aan de haaien en pijlstaartroggen. In de woestijn verwachtten ze elk moment een slang of schorpioen te zien, maar ze zaten netjes achter glas. Na een lekkere lunch was er nog het mangrovebos en de safari. De giraffen waren te bezichtigen in hun hok. Veel dieren hadden kleintjes. Natuurlijk moest er op het laatst in de souvenirswinkel een knuffel en een beeldje gekocht worden. Het was een dag om met veel plezier op terug te kijken.

Op het kleedje

Half zeven stonden we naast ons bed en het was nog te laat. Tenminste als je een mega-goeie plek wilde bezetten in de doorlopende route van de massa. Maar ook de mensen die later dan wij kwamen, wisten nog een stukje straat te bemachtigen. Het was koud zo vroeg in de morgen, maar we hadden er flink veel zin in. Sjoerd had de auto de avond ervoor al ingepakt en dat vroeg enige behendigheid. Met de afgeladen auto snelden we ons naar Mijdrecht, want in je eigen dorp verkoop je minder. Mensen willen geen afdankertjes van bekenden kopen. De spullen pasten niet eens op de twee kleden, die we hadden neergelegd op een hoekje stoep naast een stelletje dat zelfgemaakte kaarten verkocht. De echte kopers stonden er al voordat alles goed en wel was uitgestald. De buitenlanders wisten hoe een paar euro van de prijs af te dingen, maar wij wisten al snel bij wie we er een paar euro bovenop moesten gooien, zodat we allemaal tevreden waren over het eindresultaat. Soms verkocht je iets voor te weinig, soms ging iets weg voor te veel. Al met al waren wij erg tevreden. Vroeg in de middag was de vrijmarkt ten einde. Onze auto zat minder vol, hoewel de kinderen wel weer wat nieuwe dingen meesleepten. Het geld werd verdeeld en met een uurloon van vijf euro hadden we een prima dag gehad. 's Avonds lekker naar pannenkoekenhuis De Strooppot om deze leuke dag goed af te sluiten.

"Bedenk wat waar, echt en juist is"

April en nu al dertig graden, wat moet dat straks in augustus worden? Met dat warme weer kun je weinig anders doen dan lezen, toch? Bij toeval heb ik uit de bibliotheek een heel leuk boek gehaald. Meestal slaag ik goed, onze bieb heeft een groot assortiment christelijke boeken. Dit boek zag er helemaal niet christelijk uit. Gewoon ontspannend en oppervlakkig. Geen bekende schrijfster. Wat schets mijn verbazing als blijkt dat het een heel ontspannen, aangenaam, lichtverteerbaar, humoristisch, en christelijk boek is. Het boek heet Het dagboek van Whitney Blake, geschreven door Judy Baer. Het gaat dus over Whitney, een jonge vrouw van dertig, die nog geen man heeft gevonden om het leven mee te delen. Ze zoekt een gelovige man. Zelfs haar overtollige gewicht pakt ze niet aan zonder haar geloof in God erbij te betrekken. Ik vond de losse manier waarop het geloof door het boek verweven werd heel herkenbaar en niet overdreven. Ik heb het nog niet helemaal uit, maar ik weet nu al dat ik ga zoeken naar een volgend exemplaar van de 65 andere boeken die Judy heeft geschreven.

Fluisterend over Nieuwkoopse plassen

Al dagenlang hielden we het weerbericht angstvallig in de gaten. Sneeuw, onweer, regen, de koudste dag. De voorspellingen waren niet veelbelovend. Maar wat hebben we het getroffen, wat viel het mee. Een lekker zonnetje, een zacht windje. Ideaal weer om een tochtje te maken met een fluisterboot over de Nieuwkoopse plassen. We hadden ons aangemeld bij een actie van Nuon. We vertrokken bij Natuurmonumenten in Woerdense verlaat. De gids vertelde over de omgeving en het ontstaan van het landschap. Wij genoten van de diepzwarte aalscholvers, futen met jonkies, overvliegende ganzen, karekieten in het riet en de wulp die alarmerende geluiden maakten. Leuk ook hoe je je verbonden gaat voelen met de andere mensen in de boot. We hadden een ontspannen ochtendje in de natuur met dank aan Nuon en Natuurmonumenten

Een zwaluw maakt nog geen zomer

De koekoek is weer in het land! Meestal komt hij pas rond koninginnedag, dus dit jaar is hij vroeg. Mijn moeder en tante doen elk jaar een wedstrijd wie het ge-KOEKOEK het eerst hoort. Ook de zwaluwen zijn weer terug uit Afrika. Zaterdag zag ik ze alweer in de lucht rond kwetteren. Hopelijk gaan ze weer in het riet achter ons huis broeden. Maar een zwaluw in de lucht maakt nog geen zomer!

Schilderij van Erik van Ommen

Museumweekend

Afgelopen weekend was het museumweekend. Veel musea organiseerden deze dagen activiteiten, gaven korting op de toegang of lieten mensen zelfs gratis naar binnen. Het beloofde prachtig weer te worden, dus leek het ons een goed idee om een lokatie buiten op te zoeken. Dus bezochten wij het Zuiderzeemuseum in Enkhuizen. De kinderen vonden het geweldig leuk. Eerst met een boot erheen. In het dorpje konden ze zelf een stevig touw maken bij de touwslager, een stukje kaas proeven in het kaaspakhuis, ouderwetse snoepjes kopen in een knus winkeltje en een mevrouw demonstreerde het manden maken. Na afloop gingen we langs de MC Drive en zochten een lekker plekje in de schaduw waar we een picknick hielden. Al met al een geslaagde dag.

Verleden

Op zoek naar persoonsbewijzen van overgrootouders voor een werkstuk stonden we ineens oog in oog met ons verleden. Uit de dozen die we van het zoldertje haalden, kwamen vergeten brieven, foto's en prullaria. Bijbelteksten van een christelijke club waar ik als kind ooit op gezeten heb voordat ik wist hoe belangrijk mijn geloof zou worden, foto's van een vriendje dat ik had ontmoet in Frankrijk, correspondentie met buitenlandse penvrienden en andere tastbare herinneringen aan gebeurtenissen uit mijn jeugd. Leuk om alles weer eens door mijn handen en mijn hoofd te laten gaan. Het lijkt een leven geleden nu de dagelijkse gang van zaken tijd en aandacht opslokt.

Elke week help ik een oudere dame van in de tachtig met het opschrijven van haar veelbewogen leven met God. Herinneringen uit het verleden en verhalen van vroeger die ze graag aan het papier toevertrouwt om het niet te vergeten, om het door te geven en om te getuigen.

Misschien zouden alle ouderen aan het eind van hun leven hun levensverhaal moeten opschrijven. Wie neemt er de tijd om te luisteren naar de verhalen van onze opa's en oma's? Hun verleden nemen ze mee in het graf. Verhalen over de oorlog, over hoe ze hun partners leerden kennen, over de normen en waarden die toen golden. De tijd is zo veranderd. Maar ja, wie zou de tijd nemen om hun verhalen te lezen?